Half 1 is het wanneer ik de straat zie waar ik moet zijn. “Yes gevonden.” Een half uur te vroeg, dus ik bel nog wat vrienden en rook een sigaret. Om kwart voor 1 nader ik voorzichtig de deur. Naast mij staat een vrouw mij aandachtig te bekijken. Ik bel aan en wacht op een respons. Vluchtig kijk ik de vrouw aan en zie een madame in een nette fleurige zomerblouse, geblondeerd haar en een dikke zonnebril. Als ik erg bevooroordeeld wilde zijn, zou ik haar uit Laren, Wassenaar of Aerdenhout schatten. “Goedemiddag…Robert van Raalte, ik kom voor een sollicitatie”, antwoord ik in de intercom. “U moet hier ook zijn?”, vraagt ze op een uiterst nare en ontzette toon. “Ja mevrouw, ik heb zo direct een sollicitatiegesprek.” “O dan loop ik even met u mee, want ik heb ook een afspraak hier.” De deur gaat open en terwijl we naar binnen lopen, vraagt de mevrouw: “Dat zijn toch de Braziliaanse kleuren”, terwijl zij mijn sjaal bestudeert. “Nee mevrouw dit zijn de Ethiopische kleuren..de kleuren van Ras…” “Oja daar hebben ze ook koffie natuurlijk?” “Ja mevrouw daar komt de koffieplant oorspronkelijk vandaan..” Vervolgens vertelt ze me wat meer over het pakhuis, waar we ons op dat moment bevinden. En even later vertrekt en loopt ze naar de lift. Gelukkig, ik hoefde me zelf niet meer zo te bewijzen met aangedikte etiquetten en intelligente opmerkingen.

Even later komt een jonge dame naar mij toe in de wachtruimte. “Jij bent Robert”. Wij stellen onszelf voor en ik kom er erachter dat zij het hoofd van mijn toekomstige werkplek is. Ik moest nog 10 minuten wachten, want haar collega kwam pas net terug van zijn lunchafspraak. Samen komen ze de kamer in waarin ik de sollicitatie moet doornemen. “Zo…Robert jij wilt werken voor X.” Ja dat klopt antwoord ik positief op de hippe collega van de jongedame. Nadat ik mezelf kort voorgesteld heb, volgen er vragen als “Waarom…maar dan ook echt WAAR…OM… wil je voor X werken?” “Wat heb jij met koffie?”, “Waar zie je jezelf over 10 jaar?” En de klapper op de vuurpijl: “Als X een persoon zou zijn, wat voor persoon zou hij of zij dan zijn?” Op al de vragen gaf ik een zo’n doordacht mogelijk antwoord. Ik trachtte zelfverzekerd over te komen. Maar diep van binnen vond ik de vragen pretentieus en onzinnig voor mijn toekomstige baan. Ik zou immers alleen maar kopjes en papieren bekers koffie aan te reiken. Misschien af en toe een taartje voor een klant die mogelijk behoefte heeft aan een versnapering.  Het sollicitatie gesprek werd beëindigd.

“Ja…Robert, ik wil dit met je bespreken.” De hippe collega, sollicitatie expert voert het gesprek. “Ik vind….je lijkt me een hele aardige en goede jongen, maar ik denk niet dat jij de juiste persoon bent voor deze baan. Ik mis een beetje peper…in je reet.” “Fire?”, vul ik hem aan. “Je antwoorden waren niet degene die ik wilde horen.”

Voor mij was dit allemaal nieuw. Nog nooit eerder was ik niet aangenomen bij een sollicitatiegesprek. Verbaasd en in de war stapte ik op mijn fiets en reed ik richting huis.

Nu, Juli 2007, kom ik niet meer bij het callcenter waar ik tot voor kort werkte. Een paar weken na het sollicitatiegesprek bij X, kreeg ik een nieuwe kans om bij een ander bedrijf te solliciteren. Scherp, fris, actief en weer te vroeg kwam ik aan bij het gesprek. Ze waren onder de indruk van wat ik allemaal op mijn sollicitatieformulier had ingevuld. Na een gesprek van nog geen half uur, kreeg ik de kans om twee betaalde proefdiensten re draaien. Een week later kreeg ik een contract voor 14 uur per week van een half jaar aangeboden.

Het kan blijkbaar dus allemaal wel. De sollicitatie is slecht een moment opname. Wat kan één gesprek zeggen over de sollicitant? Wat weet de werkgever na 1 gesprek? Vrijwel niets. Waarom krijgt een sollicitant die zijn of haar best doet (hij/zij is netjes gekleed, spreekt keurig en laat enthousiasme blijken) een kans om zich zelf te bewijzen in het echte arbeidsveld. Dan kan de werkgever altijd nog beoordelen of hij/zij de juiste beslissing heeft genomen. Zoals de geheel vrije proefdiensten die ik kon doen bij mijn nieuwe werkgever, gaven mij de kans mezelf te bewijzen en om erachter te komen of dit persoonlijk wel de juiste baan voor mij was.

Aan de hand van een sollicitatiegesprek of sollicitatiebrief iemand wel of niet aan nemen, is eigenlijk alleen gebaseerd op vooroordelen die de werkgever de toekomstige werknemer toeeigent.  

• Beide bedrijven wisten door een foto op het sollicitatie formulier dat ik lange dreads heb. Ik wil niet met dit artikel bewijzen dat het door mijn haardracht kwam, dat ik niet werd aangenomen bij X.
• Vanwege privacy redenen zal ik beide bedrijven niet noemen bij naam.

This post is filed under Werk en Inkomen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.