“INNA DI GHETTO”

Over onderzoek doen in Suriname

 

Toen ik in November begon met vertellen dat ik naar  Suriname zou gaan, kreeg ik van mijn Surinaamse vrienden allerlei pracht verhalen te horen. Op deze manier kreeg ik een utopisch beeld van het land, alsof ik naar een Nederlands sprekend “bijna Zion” zou vertrekken.

 

Niets was natuurlijk minder waar. De natuur was prachtig, het eten heerlijk en de vrouwen beeldschoon, maar Suriname is een ontwikkelingsland. Misschien een niet politiek correcte term, maar waarom moeilijk doen over een woord als je naar al die armoede kijkt. De situatie in Suriname kan je niet vergelijken met de ontwikkeling in Afrika. Ik ben in verschillende ontwikkelingslanden geweest, in Azië en Afrika. Toch heb ik in tijden niet zoveel zichtbare armoede gezien. Beperkte infrastructuur, illegale straatverkopers, hustlers en bedelaars zonder schaamte, tegelijkertijd zie je in buitenwijken de grootste villas en Amerikaanse terreinwagens. Eerst ervaarde ik het op een onverschillige manier, maar toen ik terugkwam van mijn eerste onderzoeksdag barstte ik in huilen uit...

 

Het onderzoek

In het kort zal ik mijn onderzoek toelichten. Voor een interfacultair keuzevak ontwikkelingsvraagstukken heb ik samen met 4 Nederlandse en 5 Surinaamse studenten een onderzoek naar de positie van marronvrouwen in Paramaribo gedaan. De marrons (in koloniale tijden BOSNEGERS genoemd) zijn een bevolkingsgroep met een geweldige trotse geschiedenis. Vaak worden ze beschouwd als gevluchte slaven. Maar de marrons waren veel meer dan dat. Zij waren degene die vanaf de oprichting van de kolonie al vochten tegen de slavenmeesters. Ze vluchtten van de plantages en richtten diep in de Surinaamse jungle hun eigen gemeenschappen op. Doordat zij vaak nog niet lang slaaf waren, hadden deze gemeenschappen hun Afrikaanse roots nog niet verloren.

 

Men zou denken dat Surinamers, vooral creolen toch ontzettend trots zouden moeten zijn op de geschiedenis van de marrons. Vaak valt dit nog zwaar tegen. Op economisch gebied is deze groep veelal achtergesteld. Hun land wordt onteigend door de staat of door multinationals, met nauwelijks recht op vergoeding. Vooral na de binnenlandse oorlog gaat het bergafwaarts met het imago van de marrons in de ogen van andere Surinamers. Anno 2007 woont een heel groot deel van de marrons in Paramaribo.

 

Wij deden onderzoek naar de sociaaleconomische en sociaalculturele positie van deze groep in de stad. Om specifieker te zijn;  we deden onderzoek naar de positie van marronvrouwen in Winti Wai, Abra Broki en Poki Gron in Paramaribo. De eerste week van ons onderzoek hebben we 120 enquêtes afgenomen in de zogenoemde wijken. De tweede week hadden we afspraken met mensen die veel kennis hadden over marrons en hadden we interviews met de organisaties die opkwamen voor belangen van marronvrouwen. De eerste dag dat we op pad gingen, hadden we geen idee wat we in de wijken zouden kunnen verwachten. Zouden de mensen ons te woord staan? Wat voor ervaringen zouden ze met ons delen? Wat zouden de ervaringen met ons doen? Ik had er geen idee van…

 

 

Winti Wai

“Zachtjes lopen we het erf op. “Klop klop” roepen we, een klein meisje komt naar ons toe en observeert mijn bakradreads nauwkeurig. Wij vragen haar of we haar moeder kunnen spreken. Ze neemt ons mee het erf op. Wij duiken onder een klein afdakje en zien een hele familie, opa, oma, moeder, nog 6 kinderen en 2 vrouwen van dezelfde leeftijd als de moeder. Het stinkt op het erf. De heftige regenval die van de dagen ervoor had veel blubber en plassen achtergelaten. Vuilnis wordt niet opgehaald en eens in de zoveel tijd verbranden de mensen zelf maar hun afval. Als ik ga zitten om mijn enquête met de moeder af te nemen zie ik een volle luier naast mijn voeten liggen. Ik probeer me er maar niet teveel van aan te trekken. De kinderen rennen rond het kleine huisje en maken kabaal. De oudste krijgt een tik na van zijn moeder. De drukte, de troep en de chaos maakt het lastig voor mij om de enquête goed in te vullen. Als we bij de laatste vraag over het inkomen terecht komen, moet de moeder haar inkomen aangeven op een lijst met inkomensschalen in SRD, Dollar en Euro’s. Ik schrik als ik zie dat ze het in de laagste inkomensschaal aangeeft. Ik zet het van me af. Ik bedank de vrouw en ga samen met mijn Surinaamse counterpart op zoek naar de volgende vrouw die ik kan enquêteren.”

 

“maar toen ik terugkwam van mijn eerste onderzoeksdag barstte ik in huilen uit…”

“De chauffeur van het universiteitsbusje zet ons af bij het guesthouse. Iedereen loopt geleidelijk aan naar binnen om aan de andere onderzoeksgroepen ervaringen van onze gezamenlijke eerste onderzoeksdag te delen. Ik blijf op de veranda hangen. Iets knaagt, honger heb ik niet en uit ongemak steek ik een sigaret aan. Het aanstekelijke gelach binnen zet mij niet aan het lachen. Ik blijf zuchten. Jim, een vriend en studiegenoot, loopt naar buiten. Observeert en ziet dat ik ergens mee zit. Ik leg hem uit wat ik gezien heb, en de sluizen openen zich. Ik probeer me afzijdig te houden van de rest van de groep. Ik wil me sterk houden, maar de tranen kan ik niet laten. Jim probeert me te troosten, en langzaamaan krijg ik mijn ogen droog.”

 

Opeens kwamen de reggae nummers uit mijn mp3spelers harder en luider uit mijn oordopjes. De boodschap werd zwaarder en directer. ‘Babylon A MURDERER, them dis the ghetto youth out here.’  REALIZE, dat was wat ik deed. Wat ik aan geld had uitgegeven in een week, daar moest een gemiddeld gezin van 5 in Winti Wai een maand mee kunnen doen.  Schaamte kreeg ik over mijn nihilistische lifestyle (van uitgaan, op straat hangen en roken) die ik er op nahield in Amsterdam. Schaamte kreeg ik over het feit dat ik niet rond kan komen met mijn maandelijkse budget. Als ik het door de ogen van mijn respondenten bekijk is het een immens bedrag. De filmpjes die zich afspeelden in mijn hoofd, de beelden van de kinderen die ik had opgeslagen, gaven pijn in mijn hart. Wat moest ervan deze kinderen terecht komen? Hoe zou hun toekomst eruit zien? Kunnen ze ooit ontsnappen uit de klauwen van Babylon?

Je voelt je op zo’n moment zo machteloos. Wat kan je doen? Druk uitoefenen op politici? Politici geven niet om de lowerclass! Dat zien we aan infrastructuur in Suriname. Dit wordt nooit in het algemeen belang onderhouden, alleen in het belang van de (etnische) achterban van de partij die op dat moment regeert. Of zou je dan goede doelen moeten steunen? Nee, want blijkbaar kende een groot deel van de marronvrouwen niet eens de organisaties die voor hun belangen claimden op te komen. Machteloos voel ik me nu niet meer. Ik doorzie weer een van de vele geheimen van het Babylonische systeem. Ook al heb ik nog niet bedacht hoe ik mezelf nuttig kan maken in Suriname bij een eventuele terugkomst. Ik heb mijn wapen gevonden om voor nu Babylon te kunnen bestrijden. De pen, of nog beter het toetsenbord. Ik verspreid mijn boodschap en ik hoop mijn ervaringen aan zoveel mogelijk mensen door te geven. De essentie van StraatPolitiek; nu dus ook op internationaal niveau.

 

Give Thanks and Praise.

 

 

 

Meer informatie over het onderzoek of over marrons:

-         Ik zal zo spoedig mogelijk een downloadable versie van ons onderzoek op de website posten.

      -    Daarnaast zal ik de link van de onderzoekswebsite door geven

This post is filed under Straatpolitiek over de Grens. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.