“Het kan ook anders” een gevleugelde uitspraak van een vriend van mij, is voor mij een systematische mantra geworden die ik opzeg (zowel binnensmonds als uitgesproken) wanneer ik zie en ervaar hoe “wij” op straat (zeg openbare ruimte) met elkaar omgaan. De afgelopen maand zat ik vol met prachtige anekdotes, die allemaal een mooi beeld geven van hoe beroerd mensen elkaar op straat behandelen.  

Zo zat ik een op een doodgewone zaterdagavond in de bus naar Amsterdam. De sfeer is dan altijd anders. Dames zijn opgemaakt, Heren zijn al flink aangeschoten, het is immers uitgaansavond nr. 1. Toch zien we in die bus dezelfde sfeer verkrachters die zich ook manifesteren in het uitgaanscircuit.  Terwijl ik aan het praten was met vage kennissen van mij, zag ik drie forse hooligan/skinhead types met een hond de bus instappen. Zij straalden agressiviteit uit.  Hooligan 1 begon als eerste te klagen: “ Waarom moet ik voor m’n hond betalen, als al die fucking Amerikaanse toeristen ook niet voor hun bagage betalen.?!” In gedachten gaf ik hem gelijk. De tweede hooligan begon nu te kankeren, de buschauffeur werd voor alles uitgemaakt. Hoe hij het in zijn hoofd haalde om de jongens te laten betalen voor de hond! Toen liepen de hooligans verder en wilden ze zich manifesteren als dé moeilijkste gasten van de avond.  “Wat een kankerlijer die kankerchauffeur!”  Op dat moment sloeg er iets bij mij in, ik had genoeg van hun ‘sfeerverkrachting’. “E man, het kan ook anders”, zei ik terwijl de sfeerverkrachters mij passeerden. “Waat?!” was de reactie van Hooligan 2 op mijn opmerking. Geërgerd doordat hun manifestatie was aangetast, vervolgde hij met: “Heb je soms problemen met kanker”. Omdat ik het woord zelf ook gebruik wanneer ik vloek, kon ik eigenlijk alleen reageren met: “Nee, maar die buschauffeur doet gewoon zijn werk man, daarom; het kan ook anders weet je?” Hooligan 2 tikte nr.1 en 3 aan, en ik voelde mijn bijdehante glimlach krimpen. “Het is zaterdagavond..Laten we het gezellig houden!”, werd mijn goedmakertje.” “Het is gewoon verkankerd dat je voor je hond moet betalen.” Met  “Okee ik mijn ding, jij je ding..” sloot ik de nutteloze discussie af. In die korte tijd had ik toch wel verzet geboden tegen hun sfeerverkrachting.

Naderhand, de hooligans al uitgestapt, verklaarde ik aan mijn kennissen dat ik wel degelijk bang was. Een tweetal mannen voor vertelden daarop aan mij dat ze blij waren met mijn reactie. Ik antwoordde kort met: “Ja dat hoort gewoon.” Zwak vond ik ze, gewoon twee grote volwassen mannen zonder ballen. Als zij zich ook geraakt voelden door de manifestatie, hadden ze ook een afkeurende reactie moeten geven op het gedrag van de hooligans. Iedereen die zich ergert aan asociaal gedrag, moet daar wat van zeggen. We hoeven dit soort shit echt niet te accepteren! Nederland toon verzet, geef niet toe aan sfeerverkrachters. Wanneer je hieraan toegeeft, laat jezelf domineren. Zonder reactie verlies je je trots en waardigheid. Op een bepaald moment kan dit tot het einde van de tolerantie (waarvan we nu nog het laatste staartje kunnen ervaren), de vrije maatschappij en simpele democratie leiden. 

This post is filed under Normen&Waarden?. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.