Robert van Raalte

Op 19 juni 1986 werd ik geboren in Amsterdam. Vanaf mijn eerste levensjaar woonde ik echter al in het rustige dorp Wilnis ten zuiden van de hoofdstad. Opgevoed met stadse wereldse vrije normen en waarden botste dat toch vaak met de meer gereserveerde dorpse mentaliteit van Wilnis. Ik heb altijd geleerd dat ik mensen alleen kan beoordelen op wat ze zeggen en hoe ze andere behandelen, niet op basis van hun geloof, seksuele voorkeur, huidskleur of politieke overtuigingen. Toen ik naar de middelbare school ging, voelde ik me toch voor het eerst anders en beoordeeld op uiterlijk. Er werden vragen op me getorpedeerd zoals "Waar kom je vandaan?" Waarop ik in het begin steevast antwoordde "Uit Wilnis." Het antwoord dat men niet wilde horen.  Vanaf mijn 16de tot mijn 18de creëerde dit soort benaderingen, een soort van nationalisme bij mij, waarbij ik de nadruk legde op mijn Indische roots. Ik ben eigenlijk maar een kwart Indo, maar ook kwart Tsjechisch en half Nederlands. Maar omdat fysieke Indische kenmerken mij blijkbaar als buitenlander of halve Nederlander categoriseerden, ging ik me ook zo gedragen. Toch voelde ik me ook niet thuis in de “Asian /Derde Generatie Indo”-scène en had ik vooral Nederlandse vrienden. Dus nam dit nationalisme langzaam af. In 2004 ging ik direct na mijn VWO examen politicologie studeren. Zo rond diezelfde tijd ben ik rasta geworden. Een deels bewuste keuze. Rastafari is voor mij een vorm van een religieus spiritueel anarchisme. Een afkeer van elitegedrag, oorlog, discriminatie en onderdrukking. Ik wil met politicologie het systeem beter begrijpen en mijn kennis zo inzetten dat ik de gemeenschap er op den duur mee kan helpen. Ik weet alleen bij God nog niet hoe. In 2006 verhuisde ik terug naar Amsterdam en zit ik al vol met anekdotes die ik zal verwerken in de opinieartikelen.   

Ahmed Kissami

Op 20 juni 1985 kwam ik midden in de nacht ter wereld. Mijn vroege levensjaren bracht ik door in Amsterdam, maar mijn ouders leek het beter om in de grote stroming mee te gaan en te verhuizen naar Almere: “dat zou zo veel beter zijn voor onze jongste” (ik dus!). Nou, dat viel nog zwaar tegen. Opgroeiende in een wit Almere (toentertijd) kwam ik al op jonge leeftijd tegenover mijn omgeving te staan en werd ik geconfronteerd met mezelf. Los van waar ik opgegroeid ben, heb ik altijd een traditionele Marokkaanse opvoeding gehad. Gekoppeld aan waar ik opgegroeid ben, heb ik altijd een heel uitgesproken manier van leven gehad en viel mijn denkwijze niet altijd binnen de algemene toon. Veel meningsverschillen over wat wel kon en wat niet kon en verschillende opvattingen over hoe de zaken aan te pakken. Als jong persoon met een ‘ander’ denkkader lag ik vaak overhoop met mensen binnen mijn leefkring. Ik heb een relatief rustige en leuke jeugd gehad, maar Ahmed en conflict zijn nooit los van elkaar geweest. Op mijn jeugd terugkijkend ben ik altijd al een rebel geweest. Altijd op zoek naar mijn grenzen en natuurlijk die van anderen.

In mijn tijd op de middelbare school heb ik veel bewustzijn gecreëerd. Ik botste veel tegen barrières (sommigen door mijn eigen rebelse gedrag) die mij opzochten doordat ik anders dacht en handelde. Maar hoe je het ook wendt of keert, ik haalde mijn cijfers en met Havo en Vwo op zak kon ik weer terug naar Amsterdam. Maar dat heeft er niet toe hoeven doen, want vandaag de dag zijn die verschillen nog net zo sterk als toen. Enig verschil: nu studeer ik aan de VU. Studerend aan de VU met (wat moet door gaan als) de nieuwe generatie hoogopgeleiden lig ik nog steeds overhoop met dezelfde soort mensen. Daarnaast word ik als student ook nog eens een richting op geduwd waar vrij denken nauwelijks op prijs gesteld wordt. Waar het om gaat is dat je leert wat zij je opgeven en that’s it. Op die manier haal je de punten en kun je afstuderen. Dezelfde systematische factoren zie ik overal om mij heen. Die zitten in de overheid, organisaties en in het hele maatschappelijke veld. Dat bewustzijn is heel erg gegroeid in de afgelopen jaren en dat beïnvloed niet alleen mijn denken, maar ook mijn handelen en de manier waarop ik in de wereld sta.

Het is dan ook in deze periode dat ik mij steeds meer bewust wordt van het feit dat er veel scheelt in de omgang tussen mensen. Een ander groot probleem waar ik erg aan hecht is de positie van de gewone man binnen het grote politieke spectrum waar de besluiten gemaakt worden door topmannen (om de cijfers te beïnvloeden), terwijl dit juist de dooddoener is waardoor de gewone man onvindbaar is binnen dit systeem. Mijn doel met deze website is de gewone man een mond geven. Niet alles gaat om grote economische of politieke belangen, er is ook klein individueel belang. Het belang van degene die om 6 uur al op zijn werk zit, die wel tot zijn 65^e moet doorwerken, die in zijn eentje een gezin van 6 man moet verzorgen. Hij heeft ook recht op een autonoom leven en mag niet onderworpen worden aan het systeem. Voor mij is straatpolitiek.nl een domein waarin ik alles kan samenvoegen en toch mijn autonomie kan behouden. De zaken uit het nieuws en de kranten wil ik meer diepgang in brengen en ook de zaken bespreken die je niet ziet. Juist die dingen die de gewone man, zoals ik en met mij vele anderen, ziet en meemaakt. Daar horen ook zaken bij waar de overheid en de media geen aandacht voor hebben. Politiek wordt door velen als ‘den Haag’ gezien, terwijl politiek alomvattend is en ons leven constant drastisch verandert. Maar goed… voordat ik doordraaf.

 

Straatpolitiek.nl is voor mij een plaats voor de woorden die je denkt, maar niet hoort.

Voldoende stof om mee te beginnen in ieder geval….