Deel 1:   Targetcultuur

Afgelopen zomer was het ieder weekend een drukte van je welste in het Amsterdamse Bijlmer Park. Het Kwakoefestival trok op Zondag en Zaterdag voor 6 weken lang  talloze feestvierende mensen. Jong, oud, zwart, blank, Amsterdammers en niet-Amsterdammers maakten deel uit van een positief multicultureel gezelschap. Duizenden mensen stonden dicht op elkaar te dansen, eten, drinken en blowen en toch zag ik geen ruzies, problemen of ongelukken.  

Tegenwoordig is het met dit soort drukte nodig dat de politie aanwezig is. Terroristische dreigingen, zinloos geweld, rellen, diefstal en nog meer van dat soort ongein waar we tegenwoordig bang voor moeten zijn en van moeten worden (vooral op drukbezochte plekken in Nederland), de politie beschermt ons er gelukkig  tegen.  Maar wat gebeurt er wanneer de politie ons niet hoeft te beschermen tegen dat soort drama’s, omdat de sfeer gewoonweg perfect is?  De politie is dan wel aanwezig, alleen zullen ze werkeloos toe moeten kijken naar de feestvierende menigte en kunnen ze het volk niet dienen. Er gebeurt immers niets waar ze ons tegen kunnen beschermen. Vanaf dat moment richten ze zich dan tegen ons.

Want in het tegenwoordig prestatie gerichte Nederland, waar het openbaar bestuur vol zit met oorspronkelijke marketing technieken, heerst de TARGET CULTUUR. Afgeleid van het bekende: “Wij moeten onze targets halen.” Van bovenaf wordt aan de zogenaamde ‘streetlevel-bureaucrats’* opgelegd dat zij een bepaalde kwantiteit aan (bijvoorbeeld) procesverbalen moeten uitschrijven om de beleidsdoeleinden van de hogere te verwezenlijken.  Targets moesten naar mijn weten ook bij Kwakoe gehaald worden. Zoals ik al gemeld had, waren er geen conflicten waar de politie zich als bemiddelingspersoon kon opstellen. En heeft de politie ervoor gekozen om zich te richten tegen individuen die overtredingen begaan, maar daar geen andere mensen mee lastig vallen. (Wat voor soort overtredingen behoren hiertoe?) 

Ik zelf werd zo’n individu die door het systeem gepakt werd. Op de vierde zondag van het festival was ik aan het skanken en relaxen bij de reggaetent van Shashamane Sound.  Djogobier en “groene units” werden door mij genuttigd terwijl ik op de luide ritmische klanken mijn ding aan het doen  was. Zoals ik al zei was het druk, dus bij de mannen urinoirs was het ook dringen. Op dat moment dacht ik het volgende. “Ik ben in een bos. Ik kies een boom. En ik doe mijn behoefte.” Zo simpel is het. De beleefde jongen die ik ben, stond ik wel aan de buitenkant van het festival terrein, waar niemand last zou kunnen hebben van de urine die ik achter zou laten. Ik deed mijn ding. Toen ik me omdraaide en mijn gulp sloot, zag ik al hoe laat het was.  “Meneer u bent aan het wild plassen. U bent in overtreding”, of iets dergelijks zeiden de agenten in het alom bekende walgelijke politietaaltje.  Ik zag aan de afwezigheid van strepen op de uniformen, dat ze nog groentjes waren, en ik probeerde mijzelf er nog uit te praten. Het had weinig zin, ik werd niet gematst. VIJFENZEVENTIG euro kostte die kleine misstap mij. Een belachelijk bedrag, als je het mij vraagt. Later bedacht ik mij wat de consequenties voor de agenten hadden kunnen zijn, als ze mij niet die boete hadden uitgeschreven. Ze hadden een proces-verbaal minder en daardoor slechter gescoord in de ogen van hun hogere. Hetzelfde gevoel wat ik krijg wanneer ik een machtiging "binnen haal" op mijn werk, kreeg de agent die me kon straffen op een van de meest onbenullige sukkelige overtredingen in de geschiedenis van de mens. “Yes ik heb gescoord.”  In deze prestatie gerichte tijd, leidt dit naar mijn idee de politie naar een totaal vervreemd instituut.  De streetlevel bureaucrat* zou niet geprikkeld moeten worden met marketing trucs. Zo wordt de kwantiteit van het werk van de ambtenaar beoordeeld en niet de kwaliteit. 

Op dit soort momenten verval ik gewoon tot simpele kroegdiscussies en zeg ik dan maar: “Politie ga toch lekker boeven vangen!”.            

* Wetenschapper Michael Lipsky heeft de term streetlevelbureaucrat geintroduceerd. Het betekent zoiets als contactambtenaar. Die ambtenaar die direct met de burger te maken heeft; b.v. een wijkagent of een baliemedewerker van het gemeentehuis. 

Bronnen:

Over Targetcultuur:http://www.minocw.nl/toespraak/146 

Over Michael Lipsky en de street levelbureaucrat: http://nl.wikipedia.org/wiki/Michael_Lipsky

This post is filed under de Overheid. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.