In november 2004 heb ik samen met mijn broer tijdens één van onze optredens in Tilburg een Nederlandse vlag verbrand. Spannend?! Niet dus! Het leek wel alsof we het niet hadden gedaan. Geen reacties, geen vragen, geen reprimandes. Zelfs geen brief van de koningin, of een surveillancewagen voor m’n deur in de weken daaropvolgend. Wel veel onbegrip. Waarom zouden ze dat doen? Stelletje malloten! En natuurlijk -maar dat is onlosmakelijk verbonden aan onbegrip- veel speculaties. Dat terwijl we tijdens het concert nog zo duidelijk waren geweest over de reden. Om alle spookverhalen de wereld uit te helpen zal ik anno 2008 nog een keer uitleggen waarom ik en mijn broer ertoe besloten het Nationale symbool van Nederland op te doen laten gaan in rook. Het zit zo; een week voordat we het desbetreffende optreden hadden besloot de toenmalige VVD-minister van Vluchtelingenzaken Rita Verdonk dat het tijd was om 27.000 mensen het land uit te zetten. Vol spanning wachtte ik vanaf dat moment een telefoontje af van een vriend van mij die in één van de AZC’s een onderdak had. En ja hoor, in diezelfde week nog belde Abdul mij op met het bericht dat hij terug naar Pakistan zou worden gestuurd. Pardoes, zonder herinzage van zijn document werd hij naar Ter Apel gestuurd om daar z’n vlucht af te wachten. Maar dit kon toch niet gebeuren? Dit kon toch niet waar zijn? Het deed me, net als vele anderen, denken aan de deportaties van Nazi Duitsland. Immers, hoe kan een mens ‘illegaal’ zijn, of minder waard zijn, of niet welkom zijn in een land. In wezen is een land namelijk niks meer dan een stuk grond afgebakend door een fictieve grens.
Het optreden naderde en ik besprak met mijn broer het plan om de vlag te verbranden. Er was dus niks impulsiefs aan, sterker nog; het was met voorbedachte rade! En wel om hiermee een geluid los te laten dat we het totaal niet eens waren met het uitgestippelde beleid.
Inmiddels vier jaar later heb ik m’n album gereleased en wordt de beerput (wat ik trouwens niet als beerput ervaar) opengetrokken. Jij was toch degene van die vlagverbranding, vragen journalisten mij. Fora schreeuwen om mijn terechtstelling en zien alleen de daad an sich. Ze zien niet en zijn niet op de hoogte van de achterliggende gedachte. Anderen kennen me alleen maar van het verbranden van de vlag en schromen te luisteren naar m’n woorden. Terwijl ik zoiets heb van; “Dat is vier jaar geleden.” Waar komt nu opeens die verontwaardiging, of intrige vandaan? En dat is dan ook de reden waarom ik dit stuk schrijf en waarover ik ook oprecht verbaasd ben.
Ok, dat is eruit. Maar dan nog even dit; “Waarom is er überhaupt zoveel verontwaardiging over het verbranden van de Nederlandse vlag?” Ik bedoel, het is maar een vlag. Damn. Maar deels kan ik daar nog wel inkomen, want men is immers gesteld op ons kleine, koude, regenachtige kikkerlandje? En dat mag! Maar ik niet! Ik kan op de één of andere manier maar niet trots zijn op een land dat onder valse voorwendselen in de afgelopen zeven jaar twee oorlogen is gestart. Dat in de afgelopen vijf eeuwen de halve wereld heeft gekolonialiseerd, de kapiteins van slavenschepen nu zeehelden noemt en ter ere van hun daden straatnaamborden aan ze opdraagt. En oh ja, ze leren m’n kinderen -evenals ze mij destijds leerden- gewoon nog het liedje over Piet Hein. Shit is te waanzinnig voor woorden! Natuurlijk wist ik dat ik met het verbranden van een vlag niks zou veranderen aan de keuze van de toenmalige minister, maar ik kon het gewoon niet aan me voorbij laten gaan. Mijn voorstel nu is om in plaats van de vlag te verbranden deze elke dag halfstok uit te hangen voor alle slachtoffers van de oorlogen in Irak en Afghanistan. Maar ook voor alle vluchtelingen wiens documenten niet goed zijn bekeken en bij terugkeer enorm in de problemen zijn gekomen.
En peoples, laat die last en enorme grap van het nationalistische gedachtegoed samen met mij varen. Laat het een zeemansgraf tegemoet gaan, immers er is al veels te veel bloed vergoten uit naam van de vlag, het land, en het nationalisme dat zich als een parasiet voedt uit al deze misstanden.