Lezen op het toilet. Voor sommige is het taboe, voor andere is het een gewoonte. Zo ook voor mijn vader, en bij een toiletbezoek in mijn ouderlijk huis stuitte ik op een boekje van mijn vader. Toen het nog knus was. Mijn vader heeft meerdere van dit soort boekjes Toen dit…Toen dat, en ik stel me dan voor dat mijn vader al lezende zijn jeugd herinneringen met die van de schrijver vergelijkt. Zijn meest jeugdige herinneringen zijn die van als kind op te groeien in het Amsterdam van de hongerwinter en de wederopbouw. Ik denk dat mijn vader voorzichtig vaak verlangt naar vroeger, de gemakken van toen, en nu op zijn 65^ste toch met enige angst naar de toekomst kijkt. Een toekomst waarin hij moet stoppen met werken, moet leren te leven met een AOW en een mislukt pensioen plan. 

Nostalgie is iets moois. Het doet je denken aan de mooie momenten in jouw geschiedenis. Nare ervaringen daar kijken we vaak liever niet naar terug, waardoor vroeger er vaak heel rooskleurig uit gaat zien.  Zo kijk ik graag terug naar de leuke periodes in mijn jeugd. De verre reizen die ik met mijn ouders maakte. De woensdagmiddag met mijn beste vriend Maarten thuis spelen.             Pannekoeken (toen nog zonder tussen ‘N’) eten, want mijn moeder was altijd vrij op woensdag. Bekers roomijs van de FEBO halen voor mijn opa en oma. Voorleeskampioen van héél Noord-West Utrecht worden. En natuurlijk de hut die we gemaakt hadden met de jongens van school. Drukke Indische verjaardagen in krappe flatjes in Utrecht of Amersfoort.  Ik vergeet graag de drammerige rekenlessen van mijn vader in de late avond, omdat het me op school overdag nooit lukte om het rekentempo bij te houden. Ik vergeet graag de tijden dat ik gepest werd op de basisschool, of die keer dat ik zag dat een vriend van mij gepest werd en dat ik een van de weinige was die aan zijn kant stond. Ik vergeet graag het moment dat wij door de lokale krant, zelf verantwoordelijk werden gehouden voor de brand die onze hut had doen afbranden.  Ik vergeet graag het moment dat mijn moeder vol verdriet was, toen ik volledig onbewust een zeer denigrerend doch fictief gedicht over haar schreef als schoolopdracht. Ik vergeet graag het moment dat mijn vader furieus was toen ik betrokken was bij een vuurtje wat ik met jongens uit de buurt had gemaakt op het dichtstbijzijnde industrieterrein.

Maar ook als ik terug kijk naar periodes dichterbij 2008. Dan denk ik aan schijt hebben aan mijn vrienden en toch meedoen aan de schoolmusical, ook al dacht de halve school daardoor dat ik homo was. Dan denk ik aan de tijd dat Islam gewoon een van de vele geloven was die Nederland rijk was, en dat het me misschien daarom toen minder boeide. Dan denk ik aan 18 proberen te lijken en jointjes te halen in Amsterdam, om ze op zondag avond in het jeugdcentrum tijdens de filmavond te nuttigen. Dan denk ik aan de demonstraties tegen de oorlog in Irak die ik als zeventienjarige bewust gemarcheerd heb, gelovend dat we een wereldwijd statement maakte tegen een ondoordachte oorlog. Ik verlang naar de tijd dat ik nog echt geloofde in de zaken die mij ge leerde op de universiteit. En nu, juli 2008, verlang ik terug naar de tijd dat je gewoon nog kon roken tijdens het uitgaan. En de tijd dat het Kwakoefestival nog een groot parkfeest was, zonder teveel regeltjes en bureaucratisch getrek en gesjor.

Maar toch..wat voor zin heeft het om eindeloos terug te kijken naar vroeger? Rapper Typhoon drukt het hard en zakelijk uit in zijn nummer Volle Maan.

Herinneringen zijn geen oplossing

Voor mij geen toekomstmuziek.

Al mijn doelen zijn vergankelijk,

Waarom streven naar iets dat er allang is?

Koersbepaling is oersaai en dwaling is dodelijk,

Dus je ontkomt er niet aan….

Er gebeurt veel, maar er gebeurt ook weer niets. De aarde draait nog steeds op dezelfde manier. Het wordt zomer, herfst, winter en daarna weer lente. We worden geboren, we gaan dood. We leven constant in het hier en nu, allemaal onderdeel van één aardse energie. Dat besef raken we vaak kwijt. Naar mijn idee laat de modernisering en de materiële vooruitgang ons constant dromen over de toekomst en de laat ons verlangen naar vroegere tijden. Door het geloof in tijd, het belang van de agenda, deadlines, die zogenaamde lineaire groei die we door maken, raken we vaak vervreemd van onze echte doel in het leven: leven! Waar ik en vele anderen nog de dimensie “bewust” aan willen toevoegen. Bewust leven; bewust van jezelf, je situatie, jouw principes, jouw geschiedenis, jouw toekomst, maar toch liever jouw hier en nu en de keuzes die je daarin dus bewust maakt.

Het hier en nu wat je met anderen meemaakt is het enige wat je echt kan delen met anderen. Want wanneer je er later op terugblikt, zal je er altijd persoonlijke connotaties op na houden. Iedereen heeft zijn eigen perspectief. Zijn of haar geschiedenis is his story. Zo vond ik het de geluidschaos, de charme van het Kwakoe festival en vond mijn vader de opgevoerde soundsystems bij iedere tent maar hinderlijk. En al vind ik het suf dat je tijdens het uitgaan niet eens meer mag roken. Mijn vader bekijkt het als iemand die twintig jaar gerookt heeft en  nog steeds de nadelige effecten op zijn gezondheid ervaart.

Ik weet niet hoe het met mijn nostalgie gesteld is als ik met Gods wil de leeftijd van 65 behaal. Misschien hebben we in de toekomst kleine plasmaschermpjes met internet 2.0 op onze toiletten hebben. Hoogstwaarschijnlijk verlang ik dan naar de boekjes, die ik las op het toilet in mijn ouderlijk huis…

(Citaat van Typhoon komt van het album Tussen Licht en Lucht, track Volle Maan )