—————————————————————————————————————————– 

Balkenende IV is een feit. Een nieuwe stap op weg naar totalitaire controle over het land. De grootste leugen die wij geleerd krijgen en in geloven is dat wij een verschil kunnen maken door diegenen te verkiezen die het beste met ons voor hebben. Als zij het beste met ons voor zouden hebben, dan zouden we wel vaker dan om de vier jaar gevraagd worden om onze mening. Maar dat is niet zo, want zij hebben niet het beste met ons voor. Ik heb voorheen in mijn artikelen geageerd niet in wij-zij termen te praten, maar als het gaat over de relatie tussen de staat en de maatschappij dan moet dat. De staat is geen natuurlijk product van de maatschappij en is ook geen logisch eindresultaat, met betrekking tot sociale maatschappijen. Elke staat en nationaliteit is bevochten met bloed en geld en is geenszins een sociaal contract geweest tussen de mensen, wat gesuggereerd wordt door filosofen met autoriteit, waaronder Rousseau. Als een Staat zou berusten op een sociaal contract of intersubjectieve afspraken, dan zou ieder individu de keuze hebben zich wel of niet te verbinden met de Staat en daarbij volgend de maatschappij. Want zonder acceptatie van de Staat, zal het individu niet in de maatschappij kunnen functioneren. Niet omdat de mensen uit de maatschappij dat dan niet willen, maar omdat de Staat dat niet wilt. Omdat zij vindt dat degene die haar wetten en regels (die zij bedacht heeft, niet de mensen van het volk – en door de massa niet gekend wordt) niet accepteert een gevaar is voor de samenleving. Dit alles terwijl zij zelf het werkelijke gevaar is voor die maatschappij. Zij is geen deel van de maatschappij, zij probeert daar boven te staan. De maatschappij dient de staat. Van belastinggeld, tot accijns op de benzines, tot de machtsverdeling binnen die overheid, tot de ordehandhaving op straat. Zonder problemen is er geen staat nodig, dus het is te stom voor woorden om te denken dat de staat de problemen op zal lossen. Zij zouden hun macht kwijt raken en dat staan zij niet toe. De mensen die erin geboren worden zijn slecht instrumenten voor de lopende band. De machine die in sommige kringen met de naam de ´onzichtbare hand’ door het leven gaat en in anderen als Babylon. Daarbij is het volgende citaat maar al te veelzeggend.

Laten we het van nabij bezien. Wat vertegenwoordigt hij (de Staat)? Het totaal der ontkenningen van de individuele vrijheid van al haar leden; of wel het totaal van de offers die al haar leden brengen door een deel van hun vrijheid af te staan ten bate van het algemeen welzijn. Wij hebben gezien dat ieders vrijheid volgens de individualistische theorie de beperking ofwel de natuurlijke ontkenning van de vrijheid van alle anderen is: welaan! Deze absolute beperking, deze ontkenning van ieders vrijheid uit naam van de vrijheid van allen of het gemeen recht – dat is de staat. Daar dus waar de staat begint, eindigt de individuele vrijheid en omgekeerd (Bakoenin, 1970: p. 46).

Dit citaat leert ons dat vrijheid ondeelbaar is. Op het moment dat je er een beetje van weg neemt, dan wordt je begrenst en ben je al niet meer vrij. Er zijn geen gradaties in vrijheid. Je bent vrij of je bent het niet. Je kan het niet voor de helft zijn. En als je instemt met de afname van je vrijheid, dan stem je stilzwijgend toe met slavernij. Zoals gezegd, geen enkel individu heeft de keuze gehad zich toe of af te keren van de wetten van de staat. Wij worden vanaf het moment dat we geboren worden als producten van de maatschappij geacht ons ondergeschikt te maken aan de wetten van de staat ten behoeve van ons allen. En wat nou als ik niet schik met de wetten van dit land? Als je je aan de regels houdt, dan is er niks aan de hand. Het feit dat je je “aan de regels moet houden” zegt al dat je wordt opgelegd op een bepaalde manier te gedragen. Een manier die buiten jou om bedacht is en jou dus begrenst in het uitvoeren van jou wil. Als jij tekenen vertoont die niet met de algemene lijn (die de overheid voor ons bedacht heeft) stroken, wordt je uit die maatschappij gehaald, tenzij je alsnog de bedachte lijn aanneemt en accepteert.

Zo begint het productieproces al in de kleuterklas en houdt aan tot zij in ieder geval de middelbare school verlaten. Het onderwijssysteem leert ons aan te nemen wat ons gezegd wordt, geeft autoriteit aan mensen die mijn belang (en daarmee die van 15 miljoen anderen ook) niet wil kennen en zich daar helemaal niet naar gedraagt en maakt ons blind voor de historische ontwikkelingen die de problemen van vandaag veroorzaakt hebben. Wij worden gemaakt tot slaven van de economie (lees: het kapitalisme) en daarmee de staat. Wat wij doen in het leven is niet omdat wij daar voor kiezen, dat doen wij omdat het moet. Er moet brood op de tafel, huur moet betaald worden en vaste lasten worden alleen maar hoger. Wij hebben enigszins de ruimte om te kiezen in welke sector wij actief willen zijn (wij zijn onze eigen slavenhandelaren), maar gewerkt zal er worden en betaald zal de belasting zijn. Wij zullen altijd gedwongen worden om te functioneren binnen de maatschappij waar wij niet voor gekozen hebben met de regels die al voor ons bestonden en na ons zullen bestaan. Deze structuur heeft de mensen door de eeuwen heen steeds blinder gemaakt voor de paradox van de staat: de staat die bestaat door problemen en juist die problemen ‘oplost’. Dat is onmogelijk. Want dan zou de staat constant bezig zijn met het afbrokkelen van zijn eigen macht en status. Zelfmoord van een staat is nooit bewust, alleen door domme leiders die geen staat kunnen runnen. Maar uit handen geven? Nee, dat zal een staat nooit uit zichzelf doen. Hoe blinder men wordt hoe moeilijker het is om uit te leggen dat de staat je geen vrijheid kan geven, dat niemand dat kan. Vrijheid kan alleen genomen worden. Dat wil zeggen dat vrijheid is wat het is en dat niemand het kan vormen voor je. Vrijheid is een begrip dat dus niet eens ter discussie moet staan en dat maakt de positie van de staat lastig. De staat kan haar burgers geen vrijheid geven, dus creëert zij de illusie dat zij haar burgers vrijheid garandeert, door ieders vrijheid weg te nemen.

Dat kleine deel dat u er van wegneemt is juist het wezen van mijn vrijheid, het is het geheel. Door een natuurlijke, noodzakelijke en onweerstaanbare drang concentreert mijn gehele vrijheid zich juist in dat deel, hoe klein ook, dat u ervan wegneemt (Bakoenin, 1970: p. 47).

Citaten

Manifesten, L.J.C. Boucher, den Haag: 1970.

Dit is een reactie op het artikel van Peter Breedveld – een Stortbak van Gedachten

Beste Peter,

Ik heb een stortbak van gedachten gelezen en ik moet eerlijk zeggen dat de boodschap van straatpolitiek niet goed is overgekomen. Het lijkt nu alsof het alweer een blog is die uiteindelijk op de stapel eindigt, terwijl straatpolitiek een serieus project is. Bedoeld om (uiteindelijk) een breed publiek te voorzien van een intellectuele en kritische kijk op de maatschappij, gebracht door meerdere personen die van toegevoegde waarde willen zijn. Vanuit ervaringen op micro-niveau werken we naar problemen en structuren op macro-niveau. Waar straatpolitiek zich in onderscheidt is dat deze zaken niet in een taal gesproken wordt die niemand begrijpt of nergens toe leidt, zoals bij politici. Het gaat ook geen richting op die de belangen van bepaalde personen of groepen behartigt, wat te veel voorkomt in de (door bedrijven gerunde) media. De stijl is fris en niet zo cynisch als vele columns die tegenwoordig in kranten en tijdbladen te lezen zijn. We hebben sterke argumenten geleverd die ons recht aan doen, voor het recht dat ons ontnomen werd op de momenten dat die zaken voorkwamen. Dat recht claimen we met straatpolitiek.

het Recht om Gehoord te Worden

Een fundamentele waarde van democratie. En ik hoor zoveel over het vrije woord, maar (relatief) weinig mensen maken er gebruik van. We laten ons leiden door “experts” en columnisten en geven ze autoriteit. We vergeten dat we een intellect hebben gekregen om zelf na te denken en zelf te spreken. Want als jij niet spreekt doet niemand het voor je. Door niet meer zelf na te denken en te participeren wordt het intellect gedwongen te categoriseren. Daarmee is de eerste stap gezet naar vooroordelen. Je stelde ons de vraag: waar wij onszelf zouden plaatsen. Het feit dat wij onszelf moeilijk te plaatsen vinden is omdat we geen vooroordelen hebben. We willen geen grenzen aan ons zijn opleggen. We zijn bij elkaar gekomen omdat we elkaar juist niet plaatsten. Robert is Robert en een ieder is wie hij is. Die bewuste keuze om geen categorie of etiket toe te eigenen aan de personen die we kennen brengt ons op dezelfde pagina in hetzelfde boek. Dat boek gaat mede over het probleem van categoriseren en vooroordelen en dat is van grote invloed geweest op de totstandkoming van straatpolitiek.

Als we het hebben over straatpolitiek en het uiteindelijke doel ervan is het moeilijk te beschrijven en voor ons nog niet helemaal duidelijk. Misschien zijn we daar niet specifiek in geweest, maar de betekenis van straatpolitiek is een argument ‘an sich’. Het klopt inderdaad dat het nu een stortbak van gedachten is en dat verdiend een uitleg. Robert en ik zijn zo een beetje straatnomaden, oftewel meer buiten dan binnen en vrijwel altijd onderweg. Net als velen wanneer je constant op straat bent (in de stad, buurt, bus, tram of metro) maak je altijd wat mee. En als je een participerende burger bent, dan ontstaat er genoeg om je druk over te maken. Een van de eerste dingen die mij opvalt op straat is de tegenstelling met wat je op televiesie (tell-a-lie-vision) ziet of van andere ‘experts’ te horen krijgt. Valse berichtgeving rondom “hangjongeren” om de politiestaat te bevorderen is slechts een klein voorbeeld. Daardoor accepteert de massa enigzins de inkrimping van de vrijheid, dankzij initiatieven als het preventief fouilleren. De zaken die we meemaken schrijven we op. Bepaalde uitspraken die door personen gedaan worden schrijven we op. Gesprekken die we voeren leveren zoveel schrijfstof op. Die anekdotes verwerken we in artikelen en geven daarmee een gezicht aan straatpolitiek en een reling om aan vast te houden voor diegenen die vinden dat de maatschappij van vandaag te snel probeert te "ontwikkelen." Straatpolitiek is een sterke brug tussen de straat en de intellectuele zijde van politiek. En die neemt de praktische zijde van de politiek (lees: de gevestigde orde) onder de loep. Wat daaruit komt zijn dingen die men of niet weet of niet wil zien. Voor diegenen die het wel willen zien kunnen er gebruik van maken. Daarom is straatpolitiek voor de woorden die je denkt maar niet hoort.

Invalshoeken

Je haalt op een gegeven moment een citaat van Robert aan waarin hij zegt dat wij uit een niet-academisch milieu komen. Echter, het verband dat je daar trekt ten opzichte van andere studenten klopt niet. Wij weten als geen ander dat er genoeg hard werkende studenten zijn en dat is dan ook zeker niet het onderscheid waar wij het over hadden. Het onderscheid is juist dat wij in onze opvoeding een hele andere mentaliteit hebben meegekregen dan veel mensen die we kennen, waardoor onze kijk op de maatschappij vanuit een andere invalshoek komt. Net zoals een ieder ander zich onderscheid van anderen door wie hij is geworden met de jaren. Ik heb veel ontzag voor de arbeiders die dit land groot gemaakt hebben en die het land nu groot houden, terwijl ze verwaarloosd worden door overheid, vakbonden en de media. We weten hoe zwaar het is om 5 á 6 dagen vanaf 6.00 uur zwaar fysiek werk te verrichten, decennia lang. Dat stimuleert ons om ook hard te werken voor ons geld en de waarde van arbeid in te zien en het niet te beschouwen als zomaar een bijbaantje. Daarbij moet ik zeggen dat ik in de belleggingswereld weinig heil zie in het oplossen van binnenlandse problemen. Die link heb ik dan ook niet zelf gelegd.

En als we het dan hebben over verschillen in denkwijze, kom ik die vaak tegen in discussies. De omgang tussen zogenaamde “autochtone” en “allochtone” mensen is zo veel beter dan dat de politiek of media je wil doen geloven. Veel mensen met wie ik discussies heb gehad over bijvoorbeeld Marokkanen hebben er niet eens een in de straat wonen. Ze hebben heel wat te zeggen over opvoedcursussen en internaten voor Marokkanen. Precies die mensen die het over allochtonen hebben, maar in hun dagelijkse omgang niet of nauwelijks te maken hebben met ze. Toch staat de mening klaar en bepaalt dat heel veel zaken, zoals de continue scheiding van rassen op straat. Dat is fout en is een zaak die ik duidelijk wil maken via straatpolitiek.

het Publieke Domein: de Straat

Straatpolitiek gaat over zoveel dat het bijna alles beslaat dat je maar kan bedenken als je het hebt over het publieke domein. Het publieke domein is niet van het Binnenhof, niet van de media, niet van de corporaties en niet van de onderwereld. Maar toch beheersen zij datzelfde publieke domein dat van ons is. Het is van ons allen en zo zouden wij ons moeten gedragen. Het gehele publieke domein hoort van de gewone man te zijn, maar het feit dat de gewone man onzichtbaar is getuigt van ons corrupte systeem. Straatpolitiek is dan ook een intellectuele en revolutionaire stroom waarin de gevestigde orde ter discussie gesteld wordt en het verhaal vertellen dat het echte probleem raakt. Geen partijpolitiek of symboliek kan het land redden, noch straatpolitiek ontkennen. Want politiek is van het publieke domein, gaat over het publieke domein en komt vanuit het publieke domein. Dus politiek is van de straat, gaat over de straat en komt van de straat. Dat is straatpolitiek.

Ik wil je wel echt bedanken voor de aandacht, want het is exposure en levert nu al veel reacties op. Ik hoop dat ik met deze reactie het artikel kan aanvullen en de kracht kan geven die wij met straatpolitiek proberen uit te dragen. En dank gaat uit naar Christoffer Krouwels die de prachtige foto’s heeft gemaakt.

“INNA DI GHETTO”

Over onderzoek doen in Suriname

Toen ik in November begon met vertellen dat ik naar  Suriname zou gaan, kreeg ik van mijn Surinaamse vrienden allerlei pracht verhalen te horen. Op deze manier kreeg ik een utopisch beeld van het land, alsof ik naar een Nederlands sprekend “bijna Zion” zou vertrekken.

Niets was natuurlijk minder waar. De natuur was prachtig, het eten heerlijk en de vrouwen beeldschoon, maar Suriname is een ontwikkelingsland. Misschien een niet politiek correcte term, maar waarom moeilijk doen over een woord als je naar al die armoede kijkt. De situatie in Suriname kan je niet vergelijken met de ontwikkeling in Afrika. Ik ben in verschillende ontwikkelingslanden geweest, in Azië en Afrika. Toch heb ik in tijden niet zoveel zichtbare armoede gezien. Beperkte infrastructuur, illegale straatverkopers, hustlers en bedelaars zonder schaamte, tegelijkertijd zie je in buitenwijken de grootste villas en Amerikaanse terreinwagens. Eerst ervaarde ik het op een onverschillige manier, maar toen ik terugkwam van mijn eerste onderzoeksdag barstte ik in huilen uit...

Het onderzoek

In het kort zal ik mijn onderzoek toelichten. Voor een interfacultair keuzevak ontwikkelingsvraagstukken heb ik samen met 4 Nederlandse en 5 Surinaamse studenten een onderzoek naar de positie van marronvrouwen in Paramaribo gedaan. De marrons (in koloniale tijden BOSNEGERS genoemd) zijn een bevolkingsgroep met een geweldige trotse geschiedenis. Vaak worden ze beschouwd als gevluchte slaven. Maar de marrons waren veel meer dan dat. Zij waren degene die vanaf de oprichting van de kolonie al vochten tegen de slavenmeesters. Ze vluchtten van de plantages en richtten diep in de Surinaamse jungle hun eigen gemeenschappen op. Doordat zij vaak nog niet lang slaaf waren, hadden deze gemeenschappen hun Afrikaanse roots nog niet verloren.

Men zou denken dat Surinamers, vooral creolen toch ontzettend trots zouden moeten zijn op de geschiedenis van de marrons. Vaak valt dit nog zwaar tegen. Op economisch gebied is deze groep veelal achtergesteld. Hun land wordt onteigend door de staat of door multinationals, met nauwelijks recht op vergoeding. Vooral na de binnenlandse oorlog gaat het bergafwaarts met het imago van de marrons in de ogen van andere Surinamers. Anno 2007 woont een heel groot deel van de marrons in Paramaribo.

Wij deden onderzoek naar de sociaaleconomische en sociaalculturele positie van deze groep in de stad. Om specifieker te zijn;  we deden onderzoek naar de positie van marronvrouwen in Winti Wai, Abra Broki en Poki Gron in Paramaribo. De eerste week van ons onderzoek hebben we 120 enquêtes afgenomen in de zogenoemde wijken. De tweede week hadden we afspraken met mensen die veel kennis hadden over marrons en hadden we interviews met de organisaties die opkwamen voor belangen van marronvrouwen. De eerste dag dat we op pad gingen, hadden we geen idee wat we in de wijken zouden kunnen verwachten. Zouden de mensen ons te woord staan? Wat voor ervaringen zouden ze met ons delen? Wat zouden de ervaringen met ons doen? Ik had er geen idee van…

Winti Wai

“Zachtjes lopen we het erf op. “Klop klop” roepen we, een klein meisje komt naar ons toe en observeert mijn bakradreads nauwkeurig. Wij vragen haar of we haar moeder kunnen spreken. Ze neemt ons mee het erf op. Wij duiken onder een klein afdakje en zien een hele familie, opa, oma, moeder, nog 6 kinderen en 2 vrouwen van dezelfde leeftijd als de moeder. Het stinkt op het erf. De heftige regenval die van de dagen ervoor had veel blubber en plassen achtergelaten. Vuilnis wordt niet opgehaald en eens in de zoveel tijd verbranden de mensen zelf maar hun afval. Als ik ga zitten om mijn enquête met de moeder af te nemen zie ik een volle luier naast mijn voeten liggen. Ik probeer me er maar niet teveel van aan te trekken. De kinderen rennen rond het kleine huisje en maken kabaal. De oudste krijgt een tik na van zijn moeder. De drukte, de troep en de chaos maakt het lastig voor mij om de enquête goed in te vullen. Als we bij de laatste vraag over het inkomen terecht komen, moet de moeder haar inkomen aangeven op een lijst met inkomensschalen in SRD, Dollar en Euro’s. Ik schrik als ik zie dat ze het in de laagste inkomensschaal aangeeft. Ik zet het van me af. Ik bedank de vrouw en ga samen met mijn Surinaamse counterpart op zoek naar de volgende vrouw die ik kan enquêteren.”

“maar toen ik terugkwam van mijn eerste onderzoeksdag barstte ik in huilen uit…”

“De chauffeur van het universiteitsbusje zet ons af bij het guesthouse. Iedereen loopt geleidelijk aan naar binnen om aan de andere onderzoeksgroepen ervaringen van onze gezamenlijke eerste onderzoeksdag te delen. Ik blijf op de veranda hangen. Iets knaagt, honger heb ik niet en uit ongemak steek ik een sigaret aan. Het aanstekelijke gelach binnen zet mij niet aan het lachen. Ik blijf zuchten. Jim, een vriend en studiegenoot, loopt naar buiten. Observeert en ziet dat ik ergens mee zit. Ik leg hem uit wat ik gezien heb, en de sluizen openen zich. Ik probeer me afzijdig te houden van de rest van de groep. Ik wil me sterk houden, maar de tranen kan ik niet laten. Jim probeert me te troosten, en langzaamaan krijg ik mijn ogen droog.”

Opeens kwamen de reggae nummers uit mijn mp3spelers harder en luider uit mijn oordopjes. De boodschap werd zwaarder en directer. ‘Babylon A MURDERER, them dis the ghetto youth out here.’  REALIZE, dat was wat ik deed. Wat ik aan geld had uitgegeven in een week, daar moest een gemiddeld gezin van 5 in Winti Wai een maand mee kunnen doen.  Schaamte kreeg ik over mijn nihilistische lifestyle (van uitgaan, op straat hangen en roken) die ik er op nahield in Amsterdam. Schaamte kreeg ik over het feit dat ik niet rond kan komen met mijn maandelijkse budget. Als ik het door de ogen van mijn respondenten bekijk is het een immens bedrag. De filmpjes die zich afspeelden in mijn hoofd, de beelden van de kinderen die ik had opgeslagen, gaven pijn in mijn hart. Wat moest ervan deze kinderen terecht komen? Hoe zou hun toekomst eruit zien? Kunnen ze ooit ontsnappen uit de klauwen van Babylon?

Je voelt je op zo’n moment zo machteloos. Wat kan je doen? Druk uitoefenen op politici? Politici geven niet om de lowerclass! Dat zien we aan infrastructuur in Suriname. Dit wordt nooit in het algemeen belang onderhouden, alleen in het belang van de (etnische) achterban van de partij die op dat moment regeert. Of zou je dan goede doelen moeten steunen? Nee, want blijkbaar kende een groot deel van de marronvrouwen niet eens de organisaties die voor hun belangen claimden op te komen. Machteloos voel ik me nu niet meer. Ik doorzie weer een van de vele geheimen van het Babylonische systeem. Ook al heb ik nog niet bedacht hoe ik mezelf nuttig kan maken in Suriname bij een eventuele terugkomst. Ik heb mijn wapen gevonden om voor nu Babylon te kunnen bestrijden. De pen, of nog beter het toetsenbord. Ik verspreid mijn boodschap en ik hoop mijn ervaringen aan zoveel mogelijk mensen door te geven. De essentie van StraatPolitiek; nu dus ook op internationaal niveau.

Give Thanks and Praise.

Meer informatie over het onderzoek of over marrons:

-         Ik zal zo spoedig mogelijk een downloadable versie van ons onderzoek op de website posten.

      -    Daarnaast zal ik de link van de onderzoekswebsite door geven