Dames en Heren,

Deze man heeft geen introductie nodig

De wortels zijn belangrijk, maar de boom blijft groeien. Er is een stam die steeds dikker wordt en takken die ontplooien en vertakken. Bladeren die komen en gaan. Ze hebben allemaal een verhaal te vertellen. We zitten met problemen vandaag die voortgekomen zijn uit alle periodes van de groei, tevens de huidige. Het gaat om het hele proces van begin tot heden als sleutel tot de toekomst. Om te begrijpen wie je bent en wat te doen is kennis van je geschiedenis cruciaal. Eenmaal achter de deur heb je te onthouden wat achter je is en te handelen naar wat voor je is.

Ook wij zijn onderdeel van de geschiedenis. Alles wat je doet is direct geschiedenis. Dat betekent dat stilstaan bij wat je doet ook een cruciale factor is in de bewustwording van jou persoon/individu in een wereld waar al dat je doet invloed heeft op al dat je tegemoet komt. “Je maakt je eigen geluk” kun je zeggen, tevens schrijf je jou eigen geschiedenis. Als je dus niet stil staat bij de dingen die je zelf doet en hoe dat reflecteert op jezelf, dan is het vrijwel onmogelijk om jou plaats in de realiteit die (ondanks jou bestaan of niet) buiten jou plaatsvindt te begrijpen en vervolgens juist naar te handelen.

De vraag die ontstaat is: schrijf je jou eigen geschiedenis door naar jezelf te kijken en te reflecteren op de gevolgen van jou handelen of laat je jou geschiedenis maken door wat je van buitenaf mee krijgt? Vaak houden we dingen voor waar omdat we dat nou eenmaal zo geleerd hebben. Daar sta je dan inderdaad niet bij stil. Als kinderen (klein en groot) neem je vaak de dingen aan zoals je ze hoort, afhankelijk van je onschuld (het onschuld van een kind kan ver reiken). En aan de hand van die kennis handel je naar hetgeen op je pad is. Maar je groeit op en je ontwikkelt ook jou zelf. Je kan niet blijven aannemen dat alles wat je doet de juiste manier van doen is. Onze hersenen zijn op een dergelijke manier geconstrueerd dat zij capabel zijn om zulke processen te runnen die je gedachten (oftewel je zelf) in staat stellen om buiten je lichaam te treden (figuurlijk natuurlijk).

Door naar jezelf te kijken zonder je eigen subjectiviteit (een mens wil maar al te graag tegen zichzelf liegen uit eigen belang en de geest is zo sterk dat je er zelf in kan gaan geloven), dan kun je eerlijk tegen jezelf zeggen wat je zwakheden zijn en waar de dynamiek van de geest kwijt is. Gedachten, je zelf; er worden zoveel woorden voor gebruikt in literatuur en door mensen onderling. Maar als je er goed over nadenkt zijn jou zijn, jou bewustzijn, jou ik, jou zelf, je geest allemaal een (1).

We kennen allemaal het gevoel wel alles beter te weten en anderen willen corrigeren. Het probleem dat we daarbij ondervinden is dat als je denkt dat je aan de top staat (qua kennis), als je denkt dat je alles weet, dan zoek je niet meer verder naar wat je niet weet. Terwijl er heel veel is dat je niet weet. Dat betekent dat je stil komt te staan in een ontwikkeling die misschien ooit goed is geweest en waardoor je dus zoveel te weten bent gekomen. Het probleem  is alleen, dat er al duizenden jaren aan civilisaties zijn geweest die kennis hebben vergaard en ontwikkelingen hebben gemaakt. Er is zoveel meer dan hetgeen in je hoofd is. Het is dus juist zaak om door te gaan waar je al veel weet. Ik heb ooit iemand horen zeggen: hoe meer ik te weten kwam des te minder ik wist! En dat klopt ook.

Het hoeft geen probleem te zijn dat je iets niet weet. Het gaat om het moment dat je erachter komt. Waar het dan ook om gaat. In hoeverre ben je in staat om jou waarheid/geschiedenis/beeld (om maar een paar woorden te gebruiken voor een ruim concept) aan te passen aan hetgeen onomstotelijk is duidelijk gemaakt? Dat is de sleutel tot waar begrip. Van hetgeen heeft plaatsgevonden en hetgeen plaatsvindt. Het helpt je jou plaats in te vullen. Het is geen kwestie van zoeken want je hebt het al in je. De vraag is: kun je er gebruik van maken? Want ook dat heeft gevolgen voor wat er op je pad komt. Als je iets weet dan zul je er je handelen ook naar moeten richten.

Het kan heel moeilijk zijn om je handelen aan te passen aan hetgeen je weet. Sommigen van ons zitten in een positie van status waarbij ze gebaat zijn bij bepaalde ideeën die incorrect zijn. Sommigen van ons hebben een familie die bepaalde ideeën die zij dragen niet accepteren. Sommigen zijn bang hun baan kwijt te raken en anderen hun vrienden. Er zijn zoveel redenen te bedenken om niet je handelen aan te passen aan hetgeen je weet. Er is aan de andere kant één verdomd goede reden om het wel te doen: je bent vrij van je eerste adem tot je laatste. En de tijd die je daartussen vertoeft is van jou. Jij hebt er mee te doen waarvan jij denkt dat goed is voor je. Waarbij jij zegt: ik ben trots dat dit mijn leven is. Blij met wat je hebt en blij met wat je niet hebt. De juiste manier van zijn is door gewoon te zijn.  

Het probleem dat Manu aankaart is een dagelijks obstakel. Mensen die een idee in hun hoofd hebben benaderen je altijd met dat uitgangspunt als de enige echte waarheid. Niet bewust van het feit dat zij slechts kennis hebben genomen van enkele subjectieve informatiebronnen die het beeld voor hen al geschetst hebben, gooien zij zich zonder pardon en zonder blad voor de mond in een discussie die niet van hen is. Ik hou er niet van om ter verantwoording geroepen te worden voor zaken waar ik mij niet eens mee associeer. En het feit dat iemand verantwoording van je wil hebben over een zaak die de zijne niet is laat voor zich spreken: arrogantie.

De notie dat de Universele Rechten van de Mens (URM) de mensheid kan verenigen in een geheel waarin morele en ethische voorwaarden gesteld worden aan de deelname in een willekeurige maatschappij is een hopeloos ideaal. We moeten accepteren dat we niet hetzelfde denken noch handelen. Zoals Manu goed opmerkte is het universele karakter van de “rechten van de mens” slechts een kaping door een Westerse elite die bepaalde regelgeving aan de rest van de wereld op wil leggen. Ik heb er geen universele verklaring voor nodig die is ondertekend door niet eens een promille van degenen op wie het betrekking heeft. Deze universele verklaring staat niet voor eenheid van de massa, hoewel het de intentie is de massa dat te laten denken, maar universeel in deze context staat voor een kleine elite die bij elkaar gaat zitten om te bespreken welke kant de wereldpolitiek op moet de komende jaren om meer sociale controle te krijgen over de massa. Waarvan de URM slechts een voorbeeld is. Een kleine groep regeert de grote groep, dat is universeel. We moeten allemaal dezelfde kant opkijken, maar een ieder weet dat het nooit zal lukken. Waarom dan toch vasthouden aan geïnstitutionaliseerde symboliek die geen enkele praktische toegevoegde waarde heeft ten opzichte van het verenigen van de massa?

Een fundamentele fout die men maakt is het aannemen van hetgeen ze altijd zien als de werkelijk hoe die hoort te zijn. Want er scheelt nogal wat aan die werkelijkheid. Laten we het voorbeeld bij de barvrouw in de LOFT houden (ik was er zelf niet bij, maar ik vertrouw op Manu dat hij correct citeert): vrouwenbesnijdenis is inhumaan, en de universele rechten van de mens kunnen helpen deze problemen op te lossen. In het Westen zijn vrouwen vrij en gelijk is het idee hierachter. Maar waar Manu terecht op wees is als een vrouw vrij is en gelijk aan de man dan is er geen prostitutie. Hoeft een vrouw niet bang te zijn ’s avonds alleen over straat te gaan. Hoeft een vrouw niet financieel onder te doen voor de man. Hoeft een vrouw niet structureel afhankelijk te zijn van de moedwilligheid van haar omgeving. Hoeft een vrouw niet uit de kleren om respect te krijgen van de aanschouwer.

Te denken dat vrijheid in het Westen een gegeven is blijkt van onwetendheid. De vrijheid die wij in het Westen hebben is een keuze tussen zaken die aangeboden worden door de corporate elite. Dat is geen vrijheid. Dat is geestelijke opsluiting. In dat kleine hokje worden wij dusdanig tegen elkaar uitgespeeld dat er begrippen ontstaan zoals wij en jullie. Doordat rijke mensen zonder gevoel grote territoriale afbakeningen (je kent ze als landsgrenzen) hebben gemaakt, bestaat er zoiets als buitenlanders buiten houden. Waarbij de opgelegde idealen binnen de territoriale grenzen als hoogste uitgangspunt worden genomen en verplicht voor een ieder die het ongeluk heeft binnen die grenzen te wonen.

Op die manier ontstaan concepten zoals integratie, waarbij de buitenlander wordt aangekeken als verantwoordelijke. Dat terwijl integratie toch echt een begrip is dat actie van meerdere partijen impliceert. Anders zou het assimilatie zijn. We kunnen gewoon eerlijk zijn tegen elkaar, laten we voortaan praten over het assimilatiebeleid van Nederland, want dat is er aan de hand. Laatst nog kreeg ik zoiets naar mijn hoofd geslingerd. Ik riep in een paar verschillende talen dat ik er vandoor ging op mijn werk, krijg ik te horen: als jullie nou gewoon Nederlands zouden praten, dan konden jullie gewoon integreren. JULLIE? Men ziet jou niet staan. Op moment dat men met je praat, praten ze tegelijk tegen de rest van de “buitenlanders”. Je kunt er jaren over doen om je persoonlijkheid te laten zien, om jezelf vorm te geven in bepaalde kringen, maar er is slechts een enkele adem voor nodig om jou te vergelijken met de rest. Jullie. Waarom kan men dan niet gewoon je of u tegen mij zeggen? Het gaat altijd om de ander, nooit om jezelf. Dat is een eigenschap van veel mensen die mij echt kotsneigingen bezorgt. Het idee beter te zijn dan een groep mensen die niet blank zijn en niet opgegroeid zijn in het “o zo vrije Westen”.

Ik denk soms ook wel eens dat ik een bord op mijn hoofd heb waarop staat: UITLEG OVER ALLES! EN GRATIS! Laatst was er een vrouw in Syrië die haar knuffelbeer Mohammed genoemd heeft waarop de rechter besloot dat zij gestenigd moest worden of een ander alternatief om haar te straffen (voor zover ik hoorde van de vrager). Los van het misselijkmakende verhaal, kan ik ook best misselijk worden van het feit dat mij gevraagd wordt of dat wel of niet hoort in Islam. Je kunt zelf toch ook wel bedenken dat het bullshit is. Zeker na alle onderonsjes over Islam die gevoerd zijn.

Waar men in mijn omgeving de motivatie vandaan haalt om van mij een spreekbuis te maken voor alle “niet-blanke” aangelegenheden heb ik zelf misschien ook wel een beetje in de hand gewerkt door overal over te praten. Soms kan ik ook beter niets zeggen in plaats van de gesprekken aan te gaan, maar ik loop niet weg voor wie ik ben. Ik raad iedereen aan vooral te zeggen wat je op je kerfstok hebt. Mij doet het goed om over tal van zaken te spreken, ik vind het alleen jammer dat ik vaak gewezen wordt op dingen waar ik niks mee te maken heb. Het lijkt wel alsof ik een mening MOET hebben omdat anderen mij gaan vragen hoe de zaken in elkaar steken. Echter, willen ze niet weten hoe ik er over denk, maar zoals ik al vaker heb gezegd: het is om bevestiging te zoeken van hun eigen denkwijze.

"Waar ben ik aan begonnen?!"
Ramadan voor beginners

Als ik mezelf die vraag stel, zou ik zo ja antwoorden. Ik heb nu echt een gevoel van "waar ben ik aan begonnen?" en "waarom had ik zo’n grote bek?" Er is nu echter geen weg meer terug, ik zal de maand af moeten maken.

In de zomer werd het al duidelijk, ik moest en zou minderen met blowen en roken. Als ervaren blower kan ik vertellen dat het iemand veel wilskracht en discipline vereist om op een zedelijke manier met cannabis om te gaan. Ik weet niet hoe dat werkt met alcohol, maar ik geloof dat dat voor liefhebbers van drank hetzelfde is. Rond augustus bedacht ik een maand lang niet te blowen ten tijde van de ramadan, omdat mijn Marokkaanse vrienden toch ook zouden stoppen die periode. Later bedacht ik me, waarom probeer ik de ramadan niet all the way. Waarom probeer ik niet gewoon een maand te vasten?

Uit onverwachte hoeken krijg ik respect voor het feit dat ik ga vasten. Toch zijn er veel mensen die niet begrijpen  waarom ik mee doe aan de islamitische vastenmaand. Sommige mensen zijn sceptisch en geven direct hun mening. Ze vinden de ramadan een hypocriete bezigheid. "Eerst eet je niets en als de zon onder is stop je je helemaal vol."  Natuurlijk zal je nooit ervaren hoe het is om echte honger te ervaren zoals bijvoorbeeld mensen in Afrikaanse vluchtelingenkampen. Dat is duidelijk, je weet namelijk zeker dat je ‘s avonds te eten hebt. Toch is het voor veel moslims juist in de ramadanmaand een must om aan de minderbedeelden geld of andere hulp te schenken. 

Allerlei nare vragen krijg ik naar mijn hoofd geslingerd. "Ben je gek geworden?!"  "Je bent toch geen moslim?" Of: ”Je bent toch geen moslim geworden?”

Wat dan nog; al zou ik moslim zijn geworden, ga je me dan anders behandelen vanaf dit moment? Ik kan me zelf geen moslim noemen. De wijze waarop ik mijn leven inricht en vormgeef noem ik Rasta en mijn geloof is tussen mij en de Schepper. De ramadan wilde ik doen uit overtuiging dat het goed voor me zou zijn om mijn wil te sterken en een periode clean en conscious te leven. Talloze verschillende mensen op de aardbol kiezen er voor om te vasten. Joden stellen op Jom Kippoer alles in teken van God en laten lichamelijke verzorging zoals voeding op die dag achterwege. Katholieke Christenen vasten 40 dagen na carnaval, en kiezen ervoor om bijvoorbeeld geen vlees te eten, geen alcohol te drinken of geen televisie te kijken. Daarnaast vasten hindoes ook, maar kiezen zij niet specifieke dagen daarvoor uit. Jezus vastte ook 40 dagen in de woestijn om na te denken hoe hij kon laten merken dat God bij de mensen wilde zijn.

Inmiddels zit ik op dag acht en vind ik het toch knap lastig. Natuurlijk is er het honger gevoel, en het gemis van een sigaret op gestresste momenten, maar verder gaat het me wel aardig af. ‘S ochtends  eet ik iets en drink ik wat, en vast ik zo’n 12 uur tot zonsondergang. Vanaf volgende week wil ik gaan proberen echt van zonsop- tot zonsondergang te vasten. Het is een rare bezigheid; vasten in het rijke Westen. Wij zijn in het Westen niet bewust van ons consumptiegedrag. De hele dag door besteedt je zoveel tijd aan consumeren, dat ten tijde van de ramadan je niet meer weet wat je met al die tijd moet doen. Op dit moment bevind ik me in de mensa van de VU, waar ik de constante consumptie stroom aanschouw. In de moderne samenleving zijn we zo vervreemd van het proces hoe grondstoffen tot voedsel gemaakt worden, dat we mijn inziens niet meer dankbaar er voor (kunnen) zijn. Vroeger verbouwde een  ieder zijn eigen voedsel en jaagde men voor zijn eigen benodigdheden. Op deze manier hadden mensen respect voor de natuur en wat zij voor hen te bieden had. Het kostte immers veel moeite en tijd om "brood op de plank" te krijgen. "Now it’s just taken for granted."

Tegenwoordig zijn we gewend geraakt aan het massaconsumptieprogramma waaraan corporaties ons verslaafd hebben gemaakt. We kopen aanbiedingen of reclameproducten omdat het  financieel gunstig is. We denken in termen van geld. Wat kunnen deze symbolische papiertjes ons opleveren en kopen meer dan we eigenlijk nodig hebben. 3 halen 2 betalen, is immers beter dan 1 halen 1 betalen. Ik schaam me voor het feit dat ik nog af en toe eten moet weggooien. Ik begrijp nu waarom mijn vader zonder schaamte nog steeds producten over datum eet. Hij heeft immers de nasleep van de hongerwinter meegemaakt in zijn jongste jaren. Ik begrijp de vreemde verstrooide man die in de VU mensa onze half opgegeten broodjes van de achtergelaten dienbladen op eet.

Ik ben sinds mijn bezoek aan Suriname en mijn ontmoetingen met serieuze rastafarians aldaar zo goed als gestopt met het eten van vlees. Als wij bewust worden van het feit dat er zo’n 18 kilo graan nodig is om 1 kilo vlees te produceren*, dan weten we dat onze overdreven vorm van (vlees)consumptie honger aan de andere kant in de wereld in stand houdt. Laten we nog niet eens beginnen over de voedseloverschotten die door de markt of inde derde wereld gedumpt worden, of melkwoverschotten die in de goot worden gegooid. In ieder geval totale vervreemding van respect voor onze natuur en hoe we onze voeding uit haar kunnen onttrekken.

Waar ben ik aan begonnen? Rasta ramadan; het bewustwordingsproces van ons westers consumptiepatroon, het sterken van mijn eigen wil en het loskoppelen van een onnatuurlijk consumptiemechanisme.. Waarom had ik zo’n grote bek? Blijkbaar niet om constant voedsel door mijn keel te duwen, maar ik praat mijn mond gauw voorbij en houd me aan mijn woord. Ik doe me best en zet mijn vastenmaand voort.

Bronnen:

* http://www.animalfreedom.org/paginas/informatie/vleeseten.html

*Tarwe,_soja_of_maiuml_s_gebruiken_als_biobrandstof_is_onverstandig (Trouw.nl)

* http://www.lekkerplantaardig.net/milieu.htm