Ze was gewoon on a hustle. Jagend op euro’s en dollars. Living the good life like a topmodel should. Een zwarte band in gold diggin’. Het had niets met politiek te maken. Ze koos geen kant. Het had nooit een probleem moeten zijn hem te bezoeken. De zoon van een rijke man, die haar de mogelijkheid gaf zich om hoog te werken.

Wie had dat gedacht?! In 2000 liet ze haar poes en tieten nog uitprinten voor talloze trekkende Nederlanders. Krap 10 jaar later ontmoette ze hem. Hij was de zoon van de rijkste kolonel ter aarde. Wat had ze een geluk hem te ontmoeten. Zo maar in die Italiaanse discotheek. Ooh hij gaf haar alles wat wat haar hart begeerde. Hij nam haar mee naar allerlei feestjes over de hele wereld. Eindelijk had ze de glamour behaald, die ze al die tijd voor ogen had. Niet die platvloerse voetbalvrouwen glamour, geen ‘living red carpet accessory” Hollywood glamour, geen Quote 500, maar die echte Forbes 500 glamour. Het soort glamour waarbij je minder media aandacht krijgt dan filmsterren, maar een hogere quantiteit aan kaviaar, privé vliegtuigen en biljetten met afbeeldingen van je schoonvader voor terug krijgt.

Ze zou nooit meer hoeven werken. Nooit meer in koude studio’s haar slipje uittrekken. Nooit meer constante flitsen en opgedrongen onnatuurlijke doch sensuele poses. Gelukkig maar, haar lichaam zou in de komende jaren toch gaan rimpelen, uitdijen en hangen. Want topmodellen hebben een houdbaarheidsdatum. Het zelfde geldt voor politieke regimes van kolonels op leeftijd.

God o god wat was ze geschrokken. Hij zei dat er niets aan de hand was. “Er is geen oorlog, het volk staat nogsteeds achter mijn vader.” De westerse media hield een andere verhaallijn. “Laat ik het maar gewoon proberen, ik heb al zo lang geen kaviaar gegeten.”, dacht ze waarschijnlijk terwijl internationale televisiezenders dagelijks beelden van losgeslagen rebellen met ratelende mitrailleurs lieten zien.

Toen ze er eenmaal was liep alles niet echt volgens plan. Haar LAT-relatie had de behoefte het soort sex te beoefenen alsof het de laatste keer zou zijn in zijn leven.

De reporter bezat een karakteristieke moed en barmhartigheid, waar Kuifje nog van had kunnen leren. De kale oorlogsjournalist gaf haar de kans om het land van de Kolonel te ontvluchten. Wat een geluk. Ze had echter beter moeten weten. De platvloerse journalisten glamour en de mediageilheid die daarmee gepaard gaat, was haar bekend. Ze had kunnen weten dat de man er natuurlijk een groot nieuwsitem van zou maken, al was het alleen maar om zijn heldendaad tentoon te spreiden aan het Nederlandse volk. Het was het soort media aandacht dat ze niet graag kreeg. Eenmaal veilig aan de geciviliseerde kant van de zee, vertelde de kale reporter dat ze warrig was, een ondankbaar wicht en junkerig gedrag vertoonde. Nederland kon schande over haar spreken, een lat-relatie met de zoon van de rijkste kolonel ter wereld, “bah, wat fout!”. De AIVD was zelfs bereid om haar speciaal te screenen door haar connecties met de kolonel.

Misschien had de kalende reporter wat “helden belonings sex” verwacht. Want het blijft vreemd waarom hij persee zo een nare smaad tirade dagen achtereen moest afgeven. Snapte hij niet dat zij niet geinteresseerd was in simpele volkshelden. Ze is namelijk golddigger met zwarte band, en is puur op zoek naar die echte Forbes 500 glamour. Op zoek naar een sugardaddy, voordat alles begint te hangen.

Dit is een reactie op het artikel van Abdelkader Benali – de Überallochtoon

http://www.vublogs.nl/benali/2007/02/de_uberallochto.html

Beste meneer Benali,

Het verbaasd me dat een man van uw intellect zo in hokjes kan denken wat betreft vrouwen (aan de VU). Maar eerst het begrip Überallochtoon: dat moeten we in 2 delen verklaren om te begrijpen wat er precies bedoeld wordt. Über = boven een bepaald denkkader staan. Allochtoon = een persoon waarvan 1 of allebei de ouders niet uit Nederland kom(t)en. De Überallochtoon is dus een vrouw van niet Nederlandse afkomst die boven een bepaald denkkader staat. Waarbij het denkkader een onderdrukte/achtergestelde islamitische vrouw moet voorstellen.

De vrouw heeft die positie al lang bereikt, daar heeft ze de VU niet voor nodig. De generatie (allochtone) vrouwen die deze heeft voortgebracht staat nog steeds rechtop. Jarenlang hebben deze vrouwen gezwoegd en geploert achter de schermen. Dat betekent dat zij bovenal (voor de lieve dames van nu) eerst met opgeheven hoofd rond mogen lopen. De energie die zij over de jaren heen kwijt zijn geweest door 100% toewijding aan gezin en familie in een land waar ze niet eens welkom zijn maakt hen Über (als we dan echt Duits moeten praten). Geen Überallochtoon, maar zelfs daar boven.

En wie heeft het over kleding naar maatstaven van de moderne tijd? Kleding = kleding, dus om te bedekken hoe je geboren bent. Dat is de enige maatstaf (t.o.v. kleding) naar mijn mening. Als je het maar niet te koud of te warm hebt en je lekker voelt. Dus die zogenaamde mooie, korte en exposé kleding hoort niet zozeer bij de Überallochtoon, meer bij de Über(…). De coole attitude waar u het over heeft geeft ook blijk van gebrek aan kennis van zaken. Die attitude is niet enkel toe te schrijven aan de dames van de VU maar aan hen allen in het algemeen. Ze hebben een vlotte babbel en zijn niet op hun achterhoofd gevallen. Naar mijn inziens meer uitgekookt dan menig “autochtone” vrouw en dan ook nog te zeggen dat dit het enige wormgat voor deze dames aan de VU is: een belediging tegenover alle hardwerkende dames die wat van hun toekomst willen maken en daar zitten omdat ze zélf de keuze gemaakt hebben. Er zijn voor zover ik weet minder allochtone meisjes aan de VU die het zien als wormgat dan die het niet zo zien.

Nog 1 ding over de metro en de fiets. De meest voorname reden dat ik geen fiets heb in A’dam is omdat 1 ik heb een auto en 2 hij wordt toch gestolen. Als het geen junk is dan is het de milieupolitie omdat de fiets niet staat waar het mag. En de tram in A’dam (vooral lijn 5) is gewoon veevervoer, ik denk dat fietsers minder bezweet aankomen dan trammers…