Ik ben niet de grootste fan van YouTube, maar het mooie van dat platform is het ongecensureerde gehalte. Je bepaalt zelf wat je kijkt en welke informatie je tot je neemt. Je ziet een andere kant van de wereld die normaal voor jou gevormd werd via massamedia en politici. Momenteel worden we voorbereid op een oorlog met Iran. De president staat al maanden onder druk vanwege het verreiken van uranium. Het is niet alleen een recht van ieder land om deze techniek te exploiteren. Het is aan geen enkele staat om een ander te verbieden uranium te verreiken. De Verenigde Staten staan op de voorgrond in het offensief tegen Iran, terwijl zij de grootste nucleaire industrie ter wereld hebben¹.

Ik kwam er een paar maanden geleden achter (via YouTube) dat Mahmoud Ahmedinedjad al jaren hoogleraar is aan de universiteit in Teheran. Sinds zijn aantreden als president heeft hij niet geschroomd om minimaal een keer in de week les te blijven geven. Naast politiek leider is hij dus ook een vooraanstaand wetenschapper. Als wetenschapper stelt hij veel vragen aan het Westen, maar hij wordt ook in dat circuit veelal toch aangezien als die gevaarlijke vijand die Israël van de kaart wil vegen².

Het “60-jarige” bestaan van Israël is van de week gevierd, maar slechts weinigen stellen de beweegredenen tot het ontstaan er van in twijfel. Je wordt scheef aangekeken als je niet twee minuten stil bent op dagen als de afgelopen dodenherdenking en je wordt scheef aangekeken als jij op een willekeurige dag de link legt tussen die periode en hedendaagse problematiek. We herdenken dat we dat achter ons hebben gelaten, maar de bloedbaden van toen worden vandaag de dag nog steeds gesticht. Wat voor ons ligt is alleen in Zijn kennis te omvatten, maar terugkijken op het gebeurde is een voorrecht waar we gebruik van moeten maken. We kunnen leren van wat mensen hebben gedaan, maar dan moeten we wel weten wat er is gebeurd.

Binnenkort kom ik insja Allah met een serie artikelen die ingaan op de processen in Palestina sinds de Europese erkenning in het Westen van de staat Israël. Waar ik mij vandaag op wil concentreren is het fenomeen dat we de Holocaust noemen. De deportatie van Europese joden naar slavenkampen. Kon je werken dan werkte je dag in dag uit onder erbarmelijke omstandigheden en de zwakken werden stukje bij beetje afgemaakt. De verschrikkingen die in deze periode hebben plaats gevonden kon dienen als pretext om de Europese joden een eigen staat te geven, buiten Europa N.B.

Het is frapant om het zo te horen maar dat maakt het nog niet minder waar. Ik begon over Ahmedinedjad omdat hij drie hele simpele vragen heeft gesteld aan westerse wetenschappers, historici en politici omtrent de relatie tussen de Holocaust en Israël³. De eerste vraag is voor velen misschien niet de eerste die opkomt, maar desalnietemin fundamenteel als eerste vraag: als de Holocaust zo een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan Europese geschiedenis in de 20^e eeuw en voor de erkenning van de staat Israël, waarom krijgen we dan geen toegang tot de historische bronnen en officiële documenten om zelf onderzoek te kunnen doen naar de gebeurtenissen van die periode? Een redelijke vraag als wetenschapper, dat je open toegang hebt tot alle publieke informatie, die ogenschijnlijk niet publiek gedeeld worden. Je wordt scheef aangekeken als je er vraagtekens bij zet. Waarom worden er mensen afgemaakt, publiekelijk, voor dit soort vragen, terwijl Godslastering en de beledigingen richting onze profeten openlijk geaccepteerd zijn?

Veel mensen vinden het ook niet fijn om er te lang bij stil te staan omdat de feiten tot toch voor een bepaalde schaamtegevoel leiden, waarvan ze weten dat ze die eigenlijk ook in praktijk om moeten zetten. Maar goed, wat men schijnt te vergeten is dat joden niet de enigen waren die werden afgevoerd. Zwarte mensen, zigeuners, homo’s mensen met bepaalde achtergronden. Het zijn dezelfde mensen die tot vandaag de dag in Europa in onderdrukking leven (elders in de wereld ook, maar we hebben even over Europa). De joden zijn de enigen die een eigen staat hebben gekregen. De tweede vraag is dan ook duidelijk: waarom hebben alleen de joden een eigen staat gekregen? In de gehele periode van WWII zijn er tientallen miljoenen doden gevallen. Het percentage joden dat de dood vond valt hierbij in het niet. Er zouden heel wat staten uitgeroepen moeten worden om de verschillende groepen tegemoet te komen zoals de Europese joden tegemoet zijn gekomen.

Ondanks alles, blijft er nog een vraag over waar je nog het hardst van je stoel valt als je die zo in deze context hoort. Deze vraag hoor je niet vaak in verband met deze zaken. Maar het is wel de vraag waarmee ik wil afsluiten om tot nadenken aan te zetten: wat hebben de Palestijnen ermee te maken? Ze worden al 60 jaar afgeslacht. Niemand is tegen een eigen regering voor de joden, maar niet ten koste van een hele natie en op bezet land. Wat hebben de Palestijnen ermee te maken? Wat hebben zij fout gedaan. Wat hebben zij verdiend om in een Holocaust getrokken te worden? Moslims, christenen en joden hebben eeuwen lang vredig naast elkaar geleefd in Palestina onder Islamitisch bestuur. Wat hebben de Palestijnen met de Holocaust te maken?

The World Nuclear Industry Status Report 2007

Op pagina 17 vind je een tabel met alle actieve reactoren ter wereld en het kan geen kwaad om het aantal Amerikaanse te vergelijken met de rest van de landen.

http://www.greens-efa.org/cms/topics/dokbin/206/206749.pdf

Representative Press

President Ahmedinedjad wordt beschuldigd de intentie te hebben Israël van de kaart te vegen. Op de onderstaande links kun je de transcript terugvinden waarin niet geknipt is en daaruit blijkt duidelijk wat de intentie is van degenen die hem deze woorden in de mond hebben gelegd en tot de dag van vandaag nog steeds doen.

http://representativepress.blogspot.com/2007/02/iranian-president-ahmadinejad-did-not.html

http://representativepress.blogspot.com/2006/06/manipulating-public-opinion.html

Op dit YouTube filmpje kun je zien wat je boven leest.

http://youtube.com/watch?v=4mScWWtRfGQ

Drie simpele vragen van Ahmedinedjad

1.       als de Holocaust een fundamentele bijdrage heeft geleverd aan het uitroepen van Israël, waarom krijgen we dan geen volledige inzicht in historische bronnen en officiële documenten?

2.       als de joden een eigen staat hebben gekregen vanwege de Holocaust, waarom hebben de andere slachtoffers (nabestaanden) geen eigen staat gekregen?

3.       wat hebben de Palestijnen er mee te maken?

http://www.youtube.com/watch?v=ykd-syzZ4ZY

Dames en Heren,

Deze man heeft geen introductie nodig

Het probleem dat Manu aankaart is een dagelijks obstakel. Mensen die een idee in hun hoofd hebben benaderen je altijd met dat uitgangspunt als de enige echte waarheid. Niet bewust van het feit dat zij slechts kennis hebben genomen van enkele subjectieve informatiebronnen die het beeld voor hen al geschetst hebben, gooien zij zich zonder pardon en zonder blad voor de mond in een discussie die niet van hen is. Ik hou er niet van om ter verantwoording geroepen te worden voor zaken waar ik mij niet eens mee associeer. En het feit dat iemand verantwoording van je wil hebben over een zaak die de zijne niet is laat voor zich spreken: arrogantie.

De notie dat de Universele Rechten van de Mens (URM) de mensheid kan verenigen in een geheel waarin morele en ethische voorwaarden gesteld worden aan de deelname in een willekeurige maatschappij is een hopeloos ideaal. We moeten accepteren dat we niet hetzelfde denken noch handelen. Zoals Manu goed opmerkte is het universele karakter van de “rechten van de mens” slechts een kaping door een Westerse elite die bepaalde regelgeving aan de rest van de wereld op wil leggen. Ik heb er geen universele verklaring voor nodig die is ondertekend door niet eens een promille van degenen op wie het betrekking heeft. Deze universele verklaring staat niet voor eenheid van de massa, hoewel het de intentie is de massa dat te laten denken, maar universeel in deze context staat voor een kleine elite die bij elkaar gaat zitten om te bespreken welke kant de wereldpolitiek op moet de komende jaren om meer sociale controle te krijgen over de massa. Waarvan de URM slechts een voorbeeld is. Een kleine groep regeert de grote groep, dat is universeel. We moeten allemaal dezelfde kant opkijken, maar een ieder weet dat het nooit zal lukken. Waarom dan toch vasthouden aan geïnstitutionaliseerde symboliek die geen enkele praktische toegevoegde waarde heeft ten opzichte van het verenigen van de massa?

Een fundamentele fout die men maakt is het aannemen van hetgeen ze altijd zien als de werkelijk hoe die hoort te zijn. Want er scheelt nogal wat aan die werkelijkheid. Laten we het voorbeeld bij de barvrouw in de LOFT houden (ik was er zelf niet bij, maar ik vertrouw op Manu dat hij correct citeert): vrouwenbesnijdenis is inhumaan, en de universele rechten van de mens kunnen helpen deze problemen op te lossen. In het Westen zijn vrouwen vrij en gelijk is het idee hierachter. Maar waar Manu terecht op wees is als een vrouw vrij is en gelijk aan de man dan is er geen prostitutie. Hoeft een vrouw niet bang te zijn ’s avonds alleen over straat te gaan. Hoeft een vrouw niet financieel onder te doen voor de man. Hoeft een vrouw niet structureel afhankelijk te zijn van de moedwilligheid van haar omgeving. Hoeft een vrouw niet uit de kleren om respect te krijgen van de aanschouwer.

Te denken dat vrijheid in het Westen een gegeven is blijkt van onwetendheid. De vrijheid die wij in het Westen hebben is een keuze tussen zaken die aangeboden worden door de corporate elite. Dat is geen vrijheid. Dat is geestelijke opsluiting. In dat kleine hokje worden wij dusdanig tegen elkaar uitgespeeld dat er begrippen ontstaan zoals wij en jullie. Doordat rijke mensen zonder gevoel grote territoriale afbakeningen (je kent ze als landsgrenzen) hebben gemaakt, bestaat er zoiets als buitenlanders buiten houden. Waarbij de opgelegde idealen binnen de territoriale grenzen als hoogste uitgangspunt worden genomen en verplicht voor een ieder die het ongeluk heeft binnen die grenzen te wonen.

Op die manier ontstaan concepten zoals integratie, waarbij de buitenlander wordt aangekeken als verantwoordelijke. Dat terwijl integratie toch echt een begrip is dat actie van meerdere partijen impliceert. Anders zou het assimilatie zijn. We kunnen gewoon eerlijk zijn tegen elkaar, laten we voortaan praten over het assimilatiebeleid van Nederland, want dat is er aan de hand. Laatst nog kreeg ik zoiets naar mijn hoofd geslingerd. Ik riep in een paar verschillende talen dat ik er vandoor ging op mijn werk, krijg ik te horen: als jullie nou gewoon Nederlands zouden praten, dan konden jullie gewoon integreren. JULLIE? Men ziet jou niet staan. Op moment dat men met je praat, praten ze tegelijk tegen de rest van de “buitenlanders”. Je kunt er jaren over doen om je persoonlijkheid te laten zien, om jezelf vorm te geven in bepaalde kringen, maar er is slechts een enkele adem voor nodig om jou te vergelijken met de rest. Jullie. Waarom kan men dan niet gewoon je of u tegen mij zeggen? Het gaat altijd om de ander, nooit om jezelf. Dat is een eigenschap van veel mensen die mij echt kotsneigingen bezorgt. Het idee beter te zijn dan een groep mensen die niet blank zijn en niet opgegroeid zijn in het “o zo vrije Westen”.

Ik denk soms ook wel eens dat ik een bord op mijn hoofd heb waarop staat: UITLEG OVER ALLES! EN GRATIS! Laatst was er een vrouw in Syrië die haar knuffelbeer Mohammed genoemd heeft waarop de rechter besloot dat zij gestenigd moest worden of een ander alternatief om haar te straffen (voor zover ik hoorde van de vrager). Los van het misselijkmakende verhaal, kan ik ook best misselijk worden van het feit dat mij gevraagd wordt of dat wel of niet hoort in Islam. Je kunt zelf toch ook wel bedenken dat het bullshit is. Zeker na alle onderonsjes over Islam die gevoerd zijn.

Waar men in mijn omgeving de motivatie vandaan haalt om van mij een spreekbuis te maken voor alle “niet-blanke” aangelegenheden heb ik zelf misschien ook wel een beetje in de hand gewerkt door overal over te praten. Soms kan ik ook beter niets zeggen in plaats van de gesprekken aan te gaan, maar ik loop niet weg voor wie ik ben. Ik raad iedereen aan vooral te zeggen wat je op je kerfstok hebt. Mij doet het goed om over tal van zaken te spreken, ik vind het alleen jammer dat ik vaak gewezen wordt op dingen waar ik niks mee te maken heb. Het lijkt wel alsof ik een mening MOET hebben omdat anderen mij gaan vragen hoe de zaken in elkaar steken. Echter, willen ze niet weten hoe ik er over denk, maar zoals ik al vaker heb gezegd: het is om bevestiging te zoeken van hun eigen denkwijze.

Had ik het in een van mijn vorige columns nog over de ghetto youths van Suriname, nu zal ik het hebben over ghetto youths hier in Amsterdam. Althans ze komen niet echt uit Amsterdam en wonen er vaak maar tijdelijk.

Sinds mijn terugkomst uit Suriname is een bepaalde "nieuwe" groep mij namelijk opgevallen in Amsterdam. Ik zie steeds meer zigeuners in de stad. Het heeft voor een groot deel te maken met het toeristenseizoen. Maar sinds Bulgarije en Roemenië toegetreden zijn tot de E.U. trekken sowieso veel Roma’s en Roemenen naar West-Europa.

Ik als voorstander van de multiculturele samenleving, zie geen probleem in de komst van deze mensen. Maar op zich nemen ze wel hun eigen problemen mee.

Ik zit in metro 54 naar Gein. Vermoeid en geïrriteerd staar ik voor me uit zoals dat hoort in de metro. Op een bepaald moment overstemt iets mijn mp3speler. De accordeon klanken herken ik. Het trieste, mystieke geluid plaats ik direct als zigeuner muziek. Ik verwachtte twee kerels die waarschijnlijk wel de hele wagon langs zouden gaan om donaties te vragen voor hun metro entertainment.

Toen de muziek luider werd en dichterbij kwam, veranderde mijn beeld. Een meisje van nog geen 10 jaar oud speelde op een grote zware accordeon. In een hand had ze nog net ruimte voor een  plastic beker waar ze de giften van reizigers mee ophaalde. Ik heb niets gegeven.

Eigenlijk vooral omdat ik verbaasd was door de hele situatie. Voor me zaten twee jongens die samen reisden. “Ja er zijn maar weinig mensen die wat geven. Dat is toch zielig voor zo’n kind. Je kan het toch niet negeren.” Zoiets dergelijks zei de ene jongen tegen de andere. Terwijl hij zich goed voelde over zijn filantropische weldaad, schaamde ik mij diep.

Maar iets anders maakte mij meer kwaad. Hoe was het mogelijk dat een kind van 10 jaar alleen in Amsterdam gaat bedelen?  Dat kan toch niet in een land zoals Nederland? Terecht antwoordde mijn vriend Manu mij later op mijn vraagstuk: “Zou het überhaupt ergens anders in de wereld wel mogen?” Nee natuurlijk niet. Maar waar is de Kinderbescherming, Bureau Jeugdzorg of welk kinderinstituut op zo’n moment? Zijn deze instanties wel in staat om deze kinderen te helpen? Of zijn deze instanties er alleen voor Nederlandse kinderen?

De beste handeling was geweest omdat kind direct naar het politie bureau te escorteren. Aan de ene kant zou ik nooit iemand naar het gerecht willen forceren. En aan de andere kant had ik gewoon niet het lef of de moed er voor.

Doet de regering überhaupt iets aan de situatie van deze kinderen? En wat voor of straffen kunnen opgelegd worden aan de ouders. En waarom zijn zij in staat hun kinderen te laten bedelen?

In januari dit jaar werden 6 Roemeense jongens opgepakt wegens zakkenrollerij. De jongens waren nog geen 12 jaar oud.¹ Ze werden beschreven als doorgewinterde boefjes. Ze doorzagen het systeem en antwoordde constant geen ouders te hebben. Daarnaast gaven ze dus aan tussen de 9 en 11 jaar te zijn. In de tussentijd kwamen verschillende mannen naar het bureau om de jongens op te halen, met het verhaal dat ze de oom waren van een van de jongens. Op deze manier konden de jongens en de mannen die erachter zaten niet gestraft worden. De jongens waren immers onder de 12 jaar en “op eigen kracht naar Amsterdam gekomen.” De jongens zijn in april naar Roemenië gebracht.  Daar zijn ze onder gebracht in een kinder tehuis.

Niemand kan mij vertellen dat jongens van 12 of jonger uit eigen wil mensen beroven. Volwassenen zijn hier naar mijn idee de echte schuldigen. Ik weet niet of de jongens en het accordeonmeisje wel ouders hadden. De ouders die in staat zijn hun kinderen te laten stelen of bedelen, zijn in mijn ogen onwaardige ouders. Of is de nood echt zó hoog dat  kinderen als dief of bedelaar hun bijdrage moeten leveren aan het familie-inkomen? Ik zal het nooit weten. De kans is natuurlijk ook groot dat het wees- of straatkinderen zijn. De mensen die de route naar Amsterdam voor hun hebben uitgestippeld; de masterminds die al dit soort kinderen hun plannetjes laten uitvoeren. Voor die mensen, waarbij het overleven in het leven bestaat uit het slaaf maken van kinderen, het indoctrineren van kinderen en het misbruiken van kinderen voor criminele praktijken. Ik kan ze alleen maar het hellevuur toewensen.

Informatie over de Roemeense zakkenrollertjes

¹   http://www.ad.nl/amsterdam/stad/article1269535.ece

http://www.telegraaf.nl/binnenland/article61747011.ece?cid=rss?zoomPage=6&px_feedsPage=5