Ze was gewoon on a hustle. Jagend op euro’s en dollars. Living the good life like a topmodel should. Een zwarte band in gold diggin’. Het had niets met politiek te maken. Ze koos geen kant. Het had nooit een probleem moeten zijn hem te bezoeken. De zoon van een rijke man, die haar de mogelijkheid gaf zich om hoog te werken.

Wie had dat gedacht?! In 2000 liet ze haar poes en tieten nog uitprinten voor talloze trekkende Nederlanders. Krap 10 jaar later ontmoette ze hem. Hij was de zoon van de rijkste kolonel ter aarde. Wat had ze een geluk hem te ontmoeten. Zo maar in die Italiaanse discotheek. Ooh hij gaf haar alles wat wat haar hart begeerde. Hij nam haar mee naar allerlei feestjes over de hele wereld. Eindelijk had ze de glamour behaald, die ze al die tijd voor ogen had. Niet die platvloerse voetbalvrouwen glamour, geen ‘living red carpet accessory” Hollywood glamour, geen Quote 500, maar die echte Forbes 500 glamour. Het soort glamour waarbij je minder media aandacht krijgt dan filmsterren, maar een hogere quantiteit aan kaviaar, privé vliegtuigen en biljetten met afbeeldingen van je schoonvader voor terug krijgt.

Ze zou nooit meer hoeven werken. Nooit meer in koude studio’s haar slipje uittrekken. Nooit meer constante flitsen en opgedrongen onnatuurlijke doch sensuele poses. Gelukkig maar, haar lichaam zou in de komende jaren toch gaan rimpelen, uitdijen en hangen. Want topmodellen hebben een houdbaarheidsdatum. Het zelfde geldt voor politieke regimes van kolonels op leeftijd.

God o god wat was ze geschrokken. Hij zei dat er niets aan de hand was. “Er is geen oorlog, het volk staat nogsteeds achter mijn vader.” De westerse media hield een andere verhaallijn. “Laat ik het maar gewoon proberen, ik heb al zo lang geen kaviaar gegeten.”, dacht ze waarschijnlijk terwijl internationale televisiezenders dagelijks beelden van losgeslagen rebellen met ratelende mitrailleurs lieten zien.

Toen ze er eenmaal was liep alles niet echt volgens plan. Haar LAT-relatie had de behoefte het soort sex te beoefenen alsof het de laatste keer zou zijn in zijn leven.

De reporter bezat een karakteristieke moed en barmhartigheid, waar Kuifje nog van had kunnen leren. De kale oorlogsjournalist gaf haar de kans om het land van de Kolonel te ontvluchten. Wat een geluk. Ze had echter beter moeten weten. De platvloerse journalisten glamour en de mediageilheid die daarmee gepaard gaat, was haar bekend. Ze had kunnen weten dat de man er natuurlijk een groot nieuwsitem van zou maken, al was het alleen maar om zijn heldendaad tentoon te spreiden aan het Nederlandse volk. Het was het soort media aandacht dat ze niet graag kreeg. Eenmaal veilig aan de geciviliseerde kant van de zee, vertelde de kale reporter dat ze warrig was, een ondankbaar wicht en junkerig gedrag vertoonde. Nederland kon schande over haar spreken, een lat-relatie met de zoon van de rijkste kolonel ter wereld, “bah, wat fout!”. De AIVD was zelfs bereid om haar speciaal te screenen door haar connecties met de kolonel.

Misschien had de kalende reporter wat “helden belonings sex” verwacht. Want het blijft vreemd waarom hij persee zo een nare smaad tirade dagen achtereen moest afgeven. Snapte hij niet dat zij niet geinteresseerd was in simpele volkshelden. Ze is namelijk golddigger met zwarte band, en is puur op zoek naar die echte Forbes 500 glamour. Op zoek naar een sugardaddy, voordat alles begint te hangen.

Op een dag in het westen, een als alle anderen, was een jonge jongen in conclaaf met een groep jonge jongens. Ze zeiden tegen de jonge jongen: ja… maar jij bent anders! De jonge jongen voelde zich vervreemd van de jonge jongens waarmee hij oud geworden is. Opeens en uit het niets werd hij geconfronteerd met een paradigma dat, tot die dag, niet bestond in de jonge man zijn ogen. Plots drong de realiteit van de dag tot hem door: hij was niet gelijk aan de anderen.

Altijd heeft hij wel geweten dat hij niet hetzelfde was, maar vandaag werd bewezen dat hij niet een van hen was. Hij was niet slechts anders, maar een ander, een vreemde, een buitenlander. Vreemd, in de ogen van de jonge man die ineens volwassen werd. Hij werd op zijn plek gezet. En dat is nu net de druppel die hij nodig had om los te breken, de grenzen te overschrijden, zichzelf te tonen dat zijn eigen ik uniek is. Zijn eigen ik die zo lang verborgen was bekende kleur, kreeg een identiteit. Een aangestoken strijd die eigentijds gevoerd werd, een rebel werd geboren. Het naar de hand werken van mensen was verleden tijd, de toekomst lag in mensen naar zijn hand werken. Zijn dwarse karakter werd geaccepteerd. De waarde van zijn verschijning werd een toegevoeging voor de leegheid die bestond. Een leegte die gevuld werd door een Marokkaanse mix van Eddy Murphy’s lach en de gekheid van Jim Carry. Ja, ik ben anders. En deze column draag ik op aan een ieder die denkt dat hij of zij niet anders is!

Posted with WordPress for BlackBerry

Gisteren tijdens de uitzending (Get Real) sloot ik het Research Item met een “qoute” van de paus die ik niet voor me had liggen. Het kwam er op neer dat homofilie gevaarlijker zou zijn dan de opwarming van de aarde. Ik zat er niet ver naast! In zijn nieuwjaarstoespraak maakt hij een vergelijking tussen de opwarming van de aarde en het implementeren van “anti-discriminerende” wetten, zoals bijvoorbeeld de same-sex marriages. Ik wil er niet al te veel woorden aan vuil maken, zijn woorden zijn al smerig genoeg! Lees hier de quote en laat weten wat jij van deze vergelijking vindt!

Ladies and Gentlemen, to this point I have alluded only to a few aspects of the problem of the environment. Yet the causes of the situation which is now evident to everyone are of the moral order, and the question must be faced within the framework of a great programme of education aimed at promoting an effective change of thinking and at creating new lifestyles. The community of believers can and wants to take part in this, but, for it to do so, its public role must be recognized. Sadly, in certain countries, mainly in the West, one increasingly encounters in political and cultural circles, as well in the media, scarce respect and at times hostility, if not scorn, directed towards religion and towards Christianity in particular. It is clear that if relativism is considered an essential element of democracy, one risks viewing secularity solely in the sense of excluding or, more precisely, denying the social importance of religion. But such an approach creates confrontation and division, disturbs peace, harms human ecology and, by rejecting in principle approaches other than its own, finishes in a dead end. There is thus an urgent need to delineate a positive and open secularity which, grounded in the just autonomy of the temporal order and the spiritual order, can foster healthy cooperation and a spirit of shared responsibility. Here I think of Europe, which, now that the Lisbon Treaty has taken effect, has entered a new phase in its process of integration, a process which the Holy See will continue to follow with close attention. Noting with satisfaction that the Treaty provides for the European Union to maintain an “open, transparent and regular” dialogue with the Churches (Art. 17), I express my hope that in building its future, Europe will always draw upon the wellsprings of its Christian identity. As I said during my Apostolic Visit last September to the Czech Republic, Europe has an irreplaceable role to play “for the formation of the conscience of each generation and the promotion of a basic ethical consensus that serves every person who calls this continent ‘home’ ” (Meeting with Political and Civil Authorities and with the Diplomatic Corps,, 26 September 2009).

Bron (video + transcript):

nieuwjaarstoespraak paus Benedictus XVI

Posted with WordPress for BlackBerry

Ik had liever geen aandacht aan hem besteed, en toch blijf ik het doen.  Is hij de druppel die de emmer doet overlopen? De druppel die ervoor zorgt  dat we opstaan, en op zoek gaan naar een droge plek. Wie wil er nu tegenwoordig nou nog nattigheid? Mensen zoeken liever het droge, en nemen afstand van de emmer die binnenkort iedereen natte voeten zal geven.

Ik stoor me echt aan die druppel, begrijp me niet verkeerd.  Want ik weet dat we de kraan al lang dicht hadden kunnen draaien. Maar we hebben toegekeken tot de laatste druppel erin viel. Het was duidelijk dat het opschuiven van de emmer geen zin zou hebben.  Iemand zou zich er aan stoten en iedereen kreeg dan  natte voeten.

Het liefste zouden we natuurlijk de emmer leeg gooien en de kraan goed dicht draaien. Mocht het dan nog ergens druppelen dan kan de lege emmer de druppel opvangen in een lege diepte vol droogte. Veel mensen wilden de emmer leeggooien,  maar kregen nattigheid. De emmer is immer s zwaar en bij het tillen valt het water  links en rechts. De groep die het altijd droog wilde houden, en toekeek hoe de emmer zich vulde, namen het de leeggooiers kwalijk.  En ik geef toe sommige van de leeggooiers gingen roekeloos om met de emmer en lieten met opzet water vallen. Zodat de droge mensen eromheen toch natte voeten kregen.  Duidelijk wordt de scheidslijn tussen de mensen die niet bang zijn voor natte voeten en  vechten om de emmer niet over te laten lopen en de mensen die graag hun voeten droog houden.  Niemand is goed of slecht. Laten we wel beseffen dat de emmer leeggooien niet meer kan, de emmer is te zwaar om te verplaatsen. Laten we de kraan dicht draaien en zorgen dat de emmer niet voller wordt.

Soms is het mogelijk je ongewenst te voelen in dit land. Het is vervelend om je erover uit te laten, omdat we allemaal kunnen beamen dat dit een van de beste landen ter wereld is om in te wonen. Nederland met haar sociale voorzieningen, haar tolerantie en haar vrijheid en eigen verantwoordelijkheid, blijft natuurlijk een topper. Toch zijn er bepaalde momenten dat je je ongewenst of niet op je plek kan voelen in Nederland.  Hoe komt het dat na 400 jaar slavernij er nog steeds niet gekeken kan worden naar de foute beeldvorming die Sinterklaas en Zwarte Piet veroorzaken? Hoe komt het dat na al die jaren dat de voorouders van Indische Nederlanders  in het KNIL diende, dat mensen het verschil niet meer weten tussen Indisch en Indonesisch? Hoe komt het dat de duizenden Marokkaanse soldaten die Europa hielpen te bevrijden van de Nazi’s vergeten zijn, en tegenwoordig alleen nog maar verhalen de wereld in geholpen worden over Marokkaanse dramatiek in de Europese voorsteden?

Veel niet-westerse allochtonen of anders gezegd niet-witte Nederlanders kijken met angst naar de emmer. Ze willen geen nattigheid. Zoeken het droge. Sommige accepteren dagelijkse spetters  in hun gezicht en focussen op euro’s uit het Natte Nederland om mee te nemen naar drogere regionen.  Drogere regionen waar ze die euro’s goed kunnen gebruiken. Anderen pakken ook euro’s en spetters, raken afgeleid en zien het niet gebeuren dat ze repatriëren.

Veel autochtonen of Nederlandse Nederlanders of witte Nederlanders kijken ook met afgrijzen naar de emmer. Ook zij lopen het liefst langs de emmer en willen er vooral niet tegenaan stoten en spetteren. De mensen die de emmer willen leeggooien hebben verschillende etnische achtergronden. Stank voor dank krijgen ze, want de scheuten water die uit de emmer vallen, worden niet gewaardeerd door de mensen die zich in  een voor altijd droge omgeving wanen. De kraan dichtdraaien blijft moeilijk. Want er blijven mensen die de kraan openhouden, mensen die nog steeds genieten van de druppels en de grotere scheuten die uit de emmer vallen. Mensen die geen moeite hebben met natte voeten.

Is Geert Wilders de druppel die de emmer doet overlopen?  Ja, als we de uitspraken en ideologie niet bestrijden dan wordt Wilders van druppel langzaamaan steeds meer een pisstraaltje. Zo een pisstraaltje dat de emmer  binnenkort constant laat overlopen. En al het weggestopte, onderdrukte en opgekropte racisme beetje bij beetje uit de emmer laat sijpelen. Totdat de emmer simpelweg omvalt . Laten we alsjeblieft de kraan dicht draaien.