Beste Lezer,

Dit is de aangepaste versie van Een stortbak van gedachten. Je kan hier zien wat we aan hadden gegeven om te verbeteren. Dit is niet gebeurd en dat is naar als je zelf niet meer in de hand hebt wat er over je geschreven wordt.

Leve de vrije pers!

Robert

—————————————————————————————————————————————————————–

Amsterdam, 20 mei 2007 

Beste Peter,

Wij hebben het artikel meerdere malen doorgelezen. En we waren uiteindelijk niet tevreden met de manier waarop wij worden afgeschilderd. Naar mijn idee komen we nu over als een stelletje straatjongens die een grote bek willen hebben over de maatschappij. Dat is niet waar. Ahmed en ik staan op een zweverige plek in de samenleving. Tussen de straat en de universiteit. Op bepaalde vlakken heb ik persoonlijk de verkeerde boodschap uitgedragen. Daar had ik me duidelijker en specifieker moeten uitdrukken. Maar in sommige gedeeltes heb je echt verkeerde verbanden getrokken. Ik vind het jammer dat de quotes, metaforen die ik voor situaties heb uitgedragen, niet in het stuk terecht zijn gekomen (zoals de railing: Het is hard voor de mensen die de snelheid van de westerse samenleving niet aankunnen. Straatpolitiek wil een railing bieden om aan vast te houden wanneer het je allemaal te snel gaat ). Bij Ahmed komen zijn sterkste argumenten in principe wel naar voren, bij mij alleen als ik Ahmed "interrumpeer". Zo lijkt het net alsof ik een of andere Wilders Rasta ben (paradox!) omdat alleen mijn nare quotes geplaatst zijn. Ik geef eerlijk toe dat we nog niet duidelijk voor ogen hebben wat de identiteit is van straatpolitiek en wat in een paar woorden ons doel en streven is. Toch weten we zeker dat we de boodschap zoals die nu is in het artikel, niet willen overdragen.

Ik ben van mening dat de oude versie van Een stortbak van gedachten echt niet geplaatst kan worden. Wij hebben toevoegingen geplaatst met behulp van cursieve vette tekst. Cursief, vet en onderstreept betekent dat er een verbetering is geschreven voor het vetgedrukte wat fout is. Wij zijn twee jongens die een bottom-up benadering op een academisch/analytisch/realistisch niveau aan de man willen brengen aan de hand van anekdotes en eigen ervaring.

Met vriendelijke groet,

Robert van Raalte

Een stortbak van gedachten

VU-studenten Achmed Ahmed Kissami en Robert van Raalte zijn de mannen achter de website Straatpolitiek.nl. Voor ‘woorden die je denkt maar niet hoort’.

Op een mooie zonnige dag liep student politicologie Achmed Ahmed Kissami (21) over de De Boelelaan, toen hij werd gemolesteerd (Dit is nooit gebeurd en niet gezegd in het interview) door een motorrijder. Het was een beer van een vent, die hem uitschold voor kanker-Marokkaan en hem verweet dit land ‘te verneuken’. Hij dreigde Kissami te overrijden, maar die kon zich in veiligheid brengen door vlak achter een verkeerslicht te gaan staan. Gelukkig kwamen er net politieagenten voorbij rijden.

Tot Kissami’s grote ontsteltenis lieten de agenten de motorrijder echter ongemoeid. Kissami werd ondervraagd en zijn gegevens werden genoteerd. "Alsof ik degene was die mensen op straat bedreigt", zegt hij verontwaardigd.

Kritische schijtmentaliteit

Mensen laten zich teveel leiden door de vooroordelen, denkt Kissami. "Ze zien een Marokkaan die ruzie heeft en gaan ervan uit dat de Marokkaan de ruzie wel zal hebben veroorzaakt." Zijn vriend Robert van Raalte (20), die ook politicologie studeert, is het met hem eens: "Iedereen gaat af op uiterlijkheden." Hij is Indo en draagt dreadlocks, uiting van zijn verbondenheid met de Rastabeweging. "Je moet mensen zien kijken als ik in de tram opsta voor een oudere dame", zegt hij. "Ze schrikken zich een hoedje(Dit soort woorden gebruik ik niet). Ze schamen zich dat ze niet eerder opstaan dan zo’n vreemde rasta jongen met een tulband. Dat verwachten ze totaal niet van iemand als ik."

Kissami en Van Raalte vinden zichzelf ‘moeilijk te plaatsen’. Hun ervaring is dat ze zelden voldoen aan de verwachtingen die mensen van hen hebben. Het is één van de dingen die ze bij elkaar heeft gebracht. niet omdat we niet te plaatsen zijn en dus outcasts, maar juist omdat we elkaar niet proberen te plaatsen. We nemen elkaar en ieder ander zoals zij zijn en niet in welk hokje ze passen. "We komen ook allebei niet uit een academisch milieu", zegt Robert. "We hebben allebei ouders die moeten bikkelen voor hun inkomen." Dat onderscheidt hen van veel andere studenten, hebben ze gemerkt. "Die hoeven hun studie niet te betalen van een bijbaantje om de studiefinanciering aan te vullen. (veel andere studenten werken hard om alles te kunnen betalen, dat is dus niet het onderscheid. Het onderscheid is juist dat we een kijk hebben die dichter bij de praktijk/realiteit staat. We weten hoe zwaar het is voor sommige mensen om 5 tot 6 dagen zich de pleuris werken en vervolgens rond te moeten komen met minder. We zijn de zonen van arbeiders) "Robert en ik zitten op dezelfde pagina qua gedachten en interesses", verklaart Kissami. "Allebei hebben we dezelfde kritische schijtmentaliteit ten aanzien van de maatschappij." Wij zijn bereid de gevestigde orde ter discussie te stellen.

Wat die precies behelst, die ‘kritische schijtmentaliteit’, is te zien op straatpolitiek.nl, een kekke (?) website waarop de beide heren hun overdenkingen kwijt kunnen over zaken als vooroordelen, daklozen, wildplassen en ‘hoe we met elkaar omgaan op straat’. Met eigen anekdotes, dingen die we op straat, in de tram of in de coffeeshop meemaken, werken we toe naar grote maatschappelijke thema’s. Op deze manier willen we de meeste vooroordelen bestrijden, door op menselijk niveau maatschappelijke problemen te beschouwen.

"Op Straatpolitiek.nl vind je de woorden die je denkt, maar niet hoort", verklaart Kissami plechtig. Van Raalte kijkt bedenkelijk. "Dat klinkt wel een beetje Fortuyn-achtig", zegt hij. "Ik schrijf veel over dingen waar ik vragen over heb", gaat Kissami verder. "Ik merk dat, als ik er met anderen over praat, die daar vaak heel laconiek op reageren. Het verbaast ze dat ik me er druk over maak."

Klauwen van Babylon

Geld geven aan daklozen is zo’n onderwerp. Verkeerde link: wat ik daarboven zei had betrekking op structurele maatschappelijke kwesties, niet over daklozen. "Heel veel mensen geven niks aan daklozen, omdat ze bang zijn dat die het uitgeven aan zaken als drugs of alcohol. Ik heb die zorgen ook wel, maar daarom koop ik vaak een broodje voor ze, of iets anders te eten." "Ik moet zeggen", interrumpeert Van Raalte hem, "Dat ik de daklozen in Amsterdam wel innovatief vind bij het bedelen. Ik zag er eens een met een fietspomp, die pompte banden op voor een euro, en ook wel eens iemand die een gedicht voordroeg. In Suriname zijn de junkies niet zo. Daar houden ze gewoon hun hand op." Dat vind ik nep, iedereen moet zweten voor zijn geld.

Van Raalte is net terug van een studiereis naar Suriname. De grote kloof tussen arm en rijk in dat land heeft hem erg aangegrepen en hij heeft erover geschreven op Straatpolitiek.nl: In vergelijking met andere ontwikkelingslanden waar hij geweest was, had hij Suriname qua armoede anders ingeschaald. Over zijn onderzoek in de ghetto schrijft hij:

Jim, een vriend en studiegenoot, loopt naar buiten. Ik leg hem uit wat ik gezien heb, en de sluizen openen zich. Ik probeer me afzijdig te houden van de rest van de groep. Ik wil me sterk houden, maar de tranen kan ik niet laten. Jim probeert me te troosten, en langzaamaan krijg ik mijn ogen droog.

"Ik had er niet bij stilgestaan dat de tegenstellingen zó groot zouden zijn", vertelt Van Raalte. "Ik heb daar erg nare dingen gezien. Vooral als ik de situatie van sommige kinderen zag, deed dat pijn. ((Ik heb geld gegeven, maar daar kun je niet mee blijven doorgaan. dit ging over de junkies!)) Uiteindelijk heb ik de kinderen op straat pennen en notitieblokjes gegeven. Zakken vol. Om hun creativiteit te stimuleren."

‘Wat moest ervan deze kinderen terecht komen? Hoe zou hun toekomst eruit zien? Kunnen ze ooit ontsnappen uit de klauwen van Babylon?’, schrijft Van Raalte. Babylon, dat is een begrip uit de Rastabeweging, legt hij uit. "Het is het westerse systeem van kolonialisme, racisme, imperialisme en kapitalisme ((en allerlei andere dingen)). En ik zit daar mee, hoe het kan dat het dat systeem zo met mensen fokt."

In Nederland gaat het ook de verkeerde kant op, vindt Kissami. "Voor de huidige regering tellen alleen nog maar getallen en hokjes. Alles moet zo efficiënt mogelijk tegen zo laag mogelijke kosten. Het is hard voor de mensen die de snelheid van de westerse samenleving niet aankunnen."

Aanvankelijk wilden Kissami en Van Raalte beiden de politiek in om de wereld te verbeteren, maar na twee jaar politicologie maken ze zich er geen enkele illusie meer over dat binnen de politiek iets te veranderen valt. Kissami werkt nu voor een bank, waar hij aantrekkelijke carrièreperspectieven ziet. "En ik heb bedacht dat juist vanuit het bankwezen veel valt te doen, omdat je daar te maken hebt met de aandelenmarkt, hedgefunds enzovoort." (Ahmed heeft dit bedacht omdat hij graag zijn baan daar wilt houden, niet om vanuit daar de wereld te verbeteren.) Van Raalte wil journalist worden, "om de boodschap over te dragen".

Palestijnse kwestie

Tot het zover is, proberen Kissami en Van Raalte het systeem te verslaan met Straatpolitiek.nl., "We schrijven nu nog met zijn tweeën, maar de bedoeling is een collectief van mensen bij elkaar te krijgen die regelmatig een bijdrage leveren", aldus Van Raalte. Hoeveel bezoekers ze dagelijks op hun site hebben, weten ze niet, omdat het beheer in handen van iemand anders is, die daar verstand van heeft. "We zien de laatste tijd wel reacties verschijnen van mensen die we niet kennen, dus we worden steeds bekender", vertelt Kissami Robert heeft dit gezegd.

Straatpolitiek.nl is voor hem nu een "stortbak voor zijn gedachten", maar Kissami zou er ook andere dingen mee willen, bijvoorbeeld een tegenwicht bieden voor de eenzijdige informatie over de Palestijnse kwestie in de gevestigde media. "Zodat lezers zich een ander beeld over de bezetting van de Palestijnse gebieden Palestina kan vormen."

Van Raalte kijkt nu weer wat bedenkelijk. Zoiets controversieels als de Palestijns-Israelische kwestie laat hij liever nog even buiten beschouwing op de site. "Op bepaalde vlakken zullen we het wel nooit eens worden", besluit hij dan.