Ik ben niet de grootste fan van YouTube, maar het mooie van dat platform is het ongecensureerde gehalte. Je bepaalt zelf wat je kijkt en welke informatie je tot je neemt. Je ziet een andere kant van de wereld die normaal voor jou gevormd werd via massamedia en politici. Momenteel worden we voorbereid op een oorlog met Iran. De president staat al maanden onder druk vanwege het verreiken van uranium. Het is niet alleen een recht van ieder land om deze techniek te exploiteren. Het is aan geen enkele staat om een ander te verbieden uranium te verreiken. De Verenigde Staten staan op de voorgrond in het offensief tegen Iran, terwijl zij de grootste nucleaire industrie ter wereld hebben¹.

Ik kwam er een paar maanden geleden achter (via YouTube) dat Mahmoud Ahmedinedjad al jaren hoogleraar is aan de universiteit in Teheran. Sinds zijn aantreden als president heeft hij niet geschroomd om minimaal een keer in de week les te blijven geven. Naast politiek leider is hij dus ook een vooraanstaand wetenschapper. Als wetenschapper stelt hij veel vragen aan het Westen, maar hij wordt ook in dat circuit veelal toch aangezien als die gevaarlijke vijand die Israël van de kaart wil vegen².

Het “60-jarige” bestaan van Israël is van de week gevierd, maar slechts weinigen stellen de beweegredenen tot het ontstaan er van in twijfel. Je wordt scheef aangekeken als je niet twee minuten stil bent op dagen als de afgelopen dodenherdenking en je wordt scheef aangekeken als jij op een willekeurige dag de link legt tussen die periode en hedendaagse problematiek. We herdenken dat we dat achter ons hebben gelaten, maar de bloedbaden van toen worden vandaag de dag nog steeds gesticht. Wat voor ons ligt is alleen in Zijn kennis te omvatten, maar terugkijken op het gebeurde is een voorrecht waar we gebruik van moeten maken. We kunnen leren van wat mensen hebben gedaan, maar dan moeten we wel weten wat er is gebeurd.

Binnenkort kom ik insja Allah met een serie artikelen die ingaan op de processen in Palestina sinds de Europese erkenning in het Westen van de staat Israël. Waar ik mij vandaag op wil concentreren is het fenomeen dat we de Holocaust noemen. De deportatie van Europese joden naar slavenkampen. Kon je werken dan werkte je dag in dag uit onder erbarmelijke omstandigheden en de zwakken werden stukje bij beetje afgemaakt. De verschrikkingen die in deze periode hebben plaats gevonden kon dienen als pretext om de Europese joden een eigen staat te geven, buiten Europa N.B.

Het is frapant om het zo te horen maar dat maakt het nog niet minder waar. Ik begon over Ahmedinedjad omdat hij drie hele simpele vragen heeft gesteld aan westerse wetenschappers, historici en politici omtrent de relatie tussen de Holocaust en Israël³. De eerste vraag is voor velen misschien niet de eerste die opkomt, maar desalnietemin fundamenteel als eerste vraag: als de Holocaust zo een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan Europese geschiedenis in de 20^e eeuw en voor de erkenning van de staat Israël, waarom krijgen we dan geen toegang tot de historische bronnen en officiële documenten om zelf onderzoek te kunnen doen naar de gebeurtenissen van die periode? Een redelijke vraag als wetenschapper, dat je open toegang hebt tot alle publieke informatie, die ogenschijnlijk niet publiek gedeeld worden. Je wordt scheef aangekeken als je er vraagtekens bij zet. Waarom worden er mensen afgemaakt, publiekelijk, voor dit soort vragen, terwijl Godslastering en de beledigingen richting onze profeten openlijk geaccepteerd zijn?

Veel mensen vinden het ook niet fijn om er te lang bij stil te staan omdat de feiten tot toch voor een bepaalde schaamtegevoel leiden, waarvan ze weten dat ze die eigenlijk ook in praktijk om moeten zetten. Maar goed, wat men schijnt te vergeten is dat joden niet de enigen waren die werden afgevoerd. Zwarte mensen, zigeuners, homo’s mensen met bepaalde achtergronden. Het zijn dezelfde mensen die tot vandaag de dag in Europa in onderdrukking leven (elders in de wereld ook, maar we hebben even over Europa). De joden zijn de enigen die een eigen staat hebben gekregen. De tweede vraag is dan ook duidelijk: waarom hebben alleen de joden een eigen staat gekregen? In de gehele periode van WWII zijn er tientallen miljoenen doden gevallen. Het percentage joden dat de dood vond valt hierbij in het niet. Er zouden heel wat staten uitgeroepen moeten worden om de verschillende groepen tegemoet te komen zoals de Europese joden tegemoet zijn gekomen.

Ondanks alles, blijft er nog een vraag over waar je nog het hardst van je stoel valt als je die zo in deze context hoort. Deze vraag hoor je niet vaak in verband met deze zaken. Maar het is wel de vraag waarmee ik wil afsluiten om tot nadenken aan te zetten: wat hebben de Palestijnen ermee te maken? Ze worden al 60 jaar afgeslacht. Niemand is tegen een eigen regering voor de joden, maar niet ten koste van een hele natie en op bezet land. Wat hebben de Palestijnen ermee te maken? Wat hebben zij fout gedaan. Wat hebben zij verdiend om in een Holocaust getrokken te worden? Moslims, christenen en joden hebben eeuwen lang vredig naast elkaar geleefd in Palestina onder Islamitisch bestuur. Wat hebben de Palestijnen met de Holocaust te maken?

The World Nuclear Industry Status Report 2007

Op pagina 17 vind je een tabel met alle actieve reactoren ter wereld en het kan geen kwaad om het aantal Amerikaanse te vergelijken met de rest van de landen.

http://www.greens-efa.org/cms/topics/dokbin/206/206749.pdf

Representative Press

President Ahmedinedjad wordt beschuldigd de intentie te hebben Israël van de kaart te vegen. Op de onderstaande links kun je de transcript terugvinden waarin niet geknipt is en daaruit blijkt duidelijk wat de intentie is van degenen die hem deze woorden in de mond hebben gelegd en tot de dag van vandaag nog steeds doen.

http://representativepress.blogspot.com/2007/02/iranian-president-ahmadinejad-did-not.html

http://representativepress.blogspot.com/2006/06/manipulating-public-opinion.html

Op dit YouTube filmpje kun je zien wat je boven leest.

http://youtube.com/watch?v=4mScWWtRfGQ

Drie simpele vragen van Ahmedinedjad

1.       als de Holocaust een fundamentele bijdrage heeft geleverd aan het uitroepen van Israël, waarom krijgen we dan geen volledige inzicht in historische bronnen en officiële documenten?

2.       als de joden een eigen staat hebben gekregen vanwege de Holocaust, waarom hebben de andere slachtoffers (nabestaanden) geen eigen staat gekregen?

3.       wat hebben de Palestijnen er mee te maken?

http://www.youtube.com/watch?v=ykd-syzZ4ZY

Dames en Heren,

Deze man heeft geen introductie nodig

Gesubsidieerd Anarchisme

Van oktober tot februari liep ik stage bij een stichting. Het viel me toen op hoeveel werk er wordt gedaan voor en door stichtingen, voor en door organisaties. Het is werk waar je van kan leven, soms heel goed zelfs. Voor alles is in Nederland wel een subsidie te verzinnen. Voor de fanfare van de gemeente, de muziekschool in de buurt, het jongerencentrum, kunstprojecten, multiculti / sociale cohesie projecten monumenten en dergelijke, maar ook voor stichtingen, organisaties of bewegingen die zich bezig houden met maatschappelijke en politieke kritiek.

Maatschappelijke en politieke kritiek wat bedoel ik daar eigenlijk mee? Ik denk dat ik vooral focus op die bewegingen die artiesten en die gemeenschappen die de Nederlandse staat eigenlijk niet willen erkennen, willen bedienen, willen aanvaarden of bepaalde aspecten van de overheid niet respecteren. In Nederland, gek genoeg, kan je met een goed projectvoorstel voor deze doeleinden toch wel subsidies verkrijgen. Dat is het vreemde of verdraaide van ons systeem.  In het democratische en “laatstebeetjesvandeverzorgingstaat”achtige Nederland waarin we leven, stimuleert de overheid de burger actief te zijn voor het maatschappelijke en dus ook (zowel positieve als negatieve) kritiek op het maatschappelijke. Je bent dan immers maatschappelijk geëngageerd.  Ik geloof zelf dat er een limiet zit aan de overheidskritiek die men met overheidsgeld kan uitdragen.

Maar stel dat. Hypothetisch stellen we dat de overheid, kritiek (lees wel kritiek, geen aanslagen, kidnappings etc.) op haar systeem tot het uiterste duldt. Ik geloof dan dat dat voor de subsidieaanvrager wel gewetenskwesties moet opleveren. Hoe kan je geloven in het zogenaamde anarchisme wat je propageert door je maatschappelijke werk, muziek of kunst, als de bestandsdelen van je product gemaakt zijn met geld en/of middelen van datgene waar je kritiek op hebt?

Volgens de Rastafarian Livity, zeg maar filosofie of levensbeschouwing, is self-reliance a must. Stel dat de dollar valt, er geen geld meer uit de muur komt, de supermarkten gesloten worden en de rellen op straat uitbreken…bij wijze van, dan staat de rasta daarboven, want hij of zij verbouwt zijn of haar eigen voedsel.  Nou is dit een erg respectvolle doch hoge discipline die veel Rasta’s (waaronder ik) niet aan (kunnen) houden. Het koppelt je echter wel meer en meer los van het Babylonische systeem waar je als rasta op verschillende wijze tegen vecht. Je bent echt onafhankelijk. Reggaemuziek is natuurlijk een populaire (kunst)vorm van maatschappelijke en politieke kritiek. De ene artiest is wat meer conscious dan de ander, maar de boodschap van vrijheid, vrede en gerechtigheid komt regelmatig naar voren in de teksten van Rastafarian reggae artiesten.  Hier in Amsterdam is een onbekende diverse doch grote Rasta gemeenschap.  Degene die echte rasta reasonings (discussie bijeenkomsten) of feesten organiseren met alleen conscious muziek (dus geen agressieve liederen over wapens, sex, of homobashing) hebben vaak de mogelijkheid om hier subsidie voor aan te vragen.  Sommige kiezen er niet voor en sommige juist weer wel. De mogelijkheden om feesten beter te promoten en zo dus ook de Rasta boodschap verder te verspreiden worden verhoogd. De gedachtegang onder veel Rasta’s is dat Babylon genoeg gestolen heeft van “ons”, dus dat een simpele subsidie aanvragen totaal geen issue moet zijn. Met stelen van ons, wordt vaak genoeg gewezen naar de periode van slavernij, maar ook op de huidige tijd. Dit lijkt op dezelfde gedachtegang van Rasta’s die een uitkering nemen, omdat er 400 jaar slavernij is geweest. “Waarom zou ik werken, als ze ons 400 jaar uitgebuit en onderdrukt hebben?” Ik heb hier begrip voor, maar ik waardeer het niet. Ik geloof dat je als rasta je eigen boontjes moet kunnen doppen en niet je hand hoort op te houden bij Babylonische instanties. Wat voor waarde heeft het uitschreeuwen “Burn down Babylon” wanneer Babylon de speakers financierde waar je boodschap uitschalt.

Hiphop is een kunstuiting te vergelijken met reggae. Ontstaan als een vorm van rebellie en expressie tegen de uitzichtloosheid en onderdrukking van de Amerikaanse getto’s. Toch wanneer we kijken naar Nederlandse hiphop in 2008, zien we hoe Hiphop uitgemolken wordt. Natuurlijk heb je je Ali B’s en Brainpowers die volledig voor de showbusiness zijn gegaan en zich niet schamen voor hun commerciële succes. Er zijn echter ook artiesten die zich in een schijnheilig schemergebied bevinden. De afgelopen jaren is er in Nederland ook steeds meer politieke hiphop. Hiphoppers die hun frustraties en ongenoegen met de maatschappij, de Nederlandse en de internationale politiek uiten.  Nederlands Grootste Nachtmerrie was de naam van het album van de rapper Salah Edin uit Alphen aan de Rijn.  In zijn eerste single “Het land van..” vertelt  Salah Edin het verhaal van iemand die radicaliseert en langzaam verandert in een Guantanamo gevangene. De clip laat onder andere zien hoe een oude Hollandse vrouw een oudere moslim ziet bidden,  flipt en de politie probeert de vertellen dat de moslim een bommenriem heeft. Die blijkt dan later er niet te zijn, maar de man wordt wel opgepakt. Een aparte clip en nummer waar ik nog steeds niet echt  mijn mening over kan geven.  “Ik wil laten zien wat er leeft in de maatschappij. Dit is hoe ik erover denk.  Mensen leven in hun huiskamer en nemen voor lief wat ze via de televisie voorgeschoteld krijgen. “, zegt Salah Edin in een interview met Algemeen Dagblad.  Ik geef hem hier gelijk, het is slechts vrijheid van meningsuiting, vrij eenzijdig en zeer negatief over Nederland en haar maatschappij.  Zijn clip is echter gemaakt door productiebedrijf CCCP. Zij worden mede gefinancierd door het TAX videoclip fonds van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. (Hakkenberg en Bos 2007) Kortom indirect gebruikt Salah Edin geld van de overheid om de overheid en de bevolking af te kraken.

Rapper Appa uit Amsterdam Noord gaat nog een stapje verder. Hij schreeuwt het uit in zijn nummer Schijt aan de Overheid.  Toch werkt hij zo wat als ambtenaar voor de staat of in ieder geval de Gemeente Amsterdam! Een optreden voor de Jongerenraad in Bos en Lommer of workshops doen met gevangenen. Appa doet het allemaal! En wederom besteedt de overheid geld aan degene die haar dusdanig bekritiseert of eerder in dit geval  simpel en domweg beledigt.

Toch spannen krakers vaak echt de kroon. Krakersgemeenschappen presenteren zich regelmatig als anarchistisch en onafhankelijk. Iets wat de voorgaande door mij genoemden niet zo explicitiet doen.  Toch zijn er genoeg krakers die graag gebruik maken van overheidsgeld om hun gekraakte bezit te legaliseren en later te renoveren.  Een succesverhaal uit 2003 laat zien hoe dat ging in Nijmegen. In Nijmegen is er de Grote Broek een krakerscollectief dat zich midden in een drukke winkelstraat heeft gevestigd. 18 jaar standvastig kraken heeft hun opgeleverd dat de gemeente het complex  heeft gekocht voor  1,2 miljoen euro aan belastinggeld van de originele eigenaar, en voor dezelfde prijs weer doorverkocht heeft aan een woningcorporatie. Deze woningcorporatie kreeg nog tussen de 160000 en 285000 euro om het complex te renoveren.  De Grote Broek, met haar 10 vaste inwoners, krijgt nog eens 40000 euro om de culturele broedplaats functie te versterken van het complex. Dat uit zich in een vegetarisch eetcafé en een kroeg zonder horecavergunning, die beide alleen in het weekend geopend zijn. (Elsevier 2003) Is dit niet schandalig? De woningcorporatie krijgt geld om een pand voor zo’n twee ton te renoveren en betaalt er meer dan een miljoen voor. Ontzettend hoge bedragen als het maar uiteindelijk tien mensen betrekt. Voor hetzelfde geld hadden er misschien zo tien sociale huurwoningen gebouwd kunnen worden, voor respectievelijk tien hypothetische families met een beperkt inkomen. Staan die krakers daar dan ook bij stil?

Na dit alles lijkt het natuurlijk alsof ik alleen maar gal kan spuwen over mijn mede broeders en zusters in de zelfde strijd. Wij zien allemaal maar al te graag oplossingen voor de problemen, de ongelijkheid  en de onderdrukking in de huidige maatschappij. En ook laten we dat allemaal maar al te graag weten aan de buitenwereld, de bevolking maar ook aan Babylon.  Misschien wil ik daar later ook nog geld mee verdienen, en ben ik daarom misschien ook jaloers op die mensen die heel knap subsidies hebben weten te pakken. Daarom wil ik ook de mensen die ik besproken heb niet daadwerkelijk aanvallen. Ik wil alleen waarschuwen voor de hypocrisie en daar bewustzijn over oproepen. Het symbolische middel: geld waar jij je conscious activiteiten mee weet te financieren, heeft misschien al een lange weg afgelegd.  Van de belastingbetaler zoals jij naar de mannen in strakke pakken met speciale dinsdag koffertjes,   naar de vage kunst en cultuur fondsen,  terug bij jou.  En met datzelfde geld klaag je direct over bijstandsmoeders en hoe zij met niets proberen rond te komen.  En daar ligt de fout. Veel mensen weten niet hoe ze dit soort belasting meevallers en subsidie traktaties kunnen pakken. De Overheid gaat je daar geen les in geven, maar het is voor iedereen uit te vinden.  Had dat koffertje wat in jouw videoclip of jouw culturele activiteit verwerkt is, niet beter naar die bijstandsmoeder kunnen gaan?  Aangezien wij allen toch naar vrijheid en onafhankelijkheid streven?

Hakkenberg en Bos (2007) “Commotie over radicale clip” Algemeen Dagblad 7 april 2007, URL: http://www.ad.nl/binnenland/article1252671.ece

Elsevier (2003) “De Krakersbeweging” (Augustus 2003), URL: http://www.pimfortuyn.com/asp/default.asp?var=0&id=1493&t=show&zoek1=krakers

"Gewoon gunnen toch?"

“Je mist de X-factor.” Tegenwoordig is televisiekijkend Nederland gefascineerd door het systematisch afkeuren van mensen op t.v. Programma’s als Idols of Xfactor geven mensen zoals jij en ik de kans om jezelf te bewijzen of publiekelijk ten schande gemaakt te worden. Blijkbaar genieten mensen ervan dat anderen gewoon weg “niet doen”.

Toch hoeven we voor dit soort praktijken niet de fictieve realiteit van de televisiewereld te gebruiken. Op straat kan je je eigen X-factor ook testen. Om niet teveel in de commerciële televisie sfeer te blijven hangen, geef ik het een andere naam; namelijk de “gunfactor”*. Denk hierbij niet aan gun, als geweer of wapen. De ‘gunfactor’ is dat wat jij in je hebt, waardoor andere jou een bepaald iets gunnen. “Gewoon gunnen toch!”

Ik ken mensen die echt gewoon alles voor elkaar krijgen. De een krijgt bij verschillende supermarkten gratis boodschappen, omdat hij de caissières weet te verleiden. De ander zegt dat hij in zijn oude woonplaats, waar hij meerdere malen wél werd aangehouden, eigenlijk nog nooit echt een boete maar slechts waarschuwingen heeft gehad.

Ik zelf ben nog nooit gematst door een politieagent. Ik kan met “mijn verhaal” niet de overtreding verzachten en ik krijg mijn boetes. Ik weet dat, want bij politieagenten mis ik de ‘gunfactor’. Ik ken niemand die bij de politie werkt, dus dat corrupte “ons kent ons” spelletje kan ik niet meespelen. Verder ben ik natuurlijk het type, waar naar mijn idee,  Oom Agent op neer kijkt. De arme student, die langharige, magere, hippieachtige on-man. Om agenten je te laten matsen, moet je eerst ook meer deel uit maken van hun macho “He-man” wereld. Ik ben nou eenmaal niet gespierd en heb geen kort haar. De snor heb ik wel, maar gelukkig combineer ik deze met een baard.

Het probleem is natuurlijk dat een ambtenaar geen robot is. Zijn persoonlijke gevoelens zullen altijd zijn acties beïnvloeden. Zo blijft de streetlevelbureaucrat** altijd normatief of subjectief in zijn acties, en kan hij mensen matsen of naaien.  

Maar ook in het openbaar vervoer merk je dat de buschauffeur geen robot is. Hij kiest er ook voor of hij mensen gunt of niet. Zo kom ik weer terug bij mijn punt over het testen van je eigen gunfactor op straat.

Een paar weken terug stond ik bij Centraal Station op de nachtbus naar Wilnis te wachten. Ik had het ontzettend koud, want er was een snijdende wind. Ik had er in het begin voor gekozen om in de FEBO te hangen, simpel weg om onder de warme blower te staan. Toen ik later weer bij de halte ging staan, kwam de bus 10 minuten eerder dan gepland. Ik deed mijn haar even in een staart en veegde de slaap uit mijn ogen. Met overdreven vriendelijkheid en een glimlach vroeg ik heel keurig aan de buschauffeur of ik al eerder in de bus mocht in stappen, omdat het zo koud was. “Ik betaal van te voren wel, zei ik nog zelfverzekerd, overtuigd dat ik naar binnen zou mogen. De buschauffeur antwoordde: “Nee! Dat kan niet. Het gaat niet. Vroeger kon het nog wel.” Even later stapte hij uit de bus en ging naar de buschauffeurkantine waar hij 10 minuten warm zat, terwijl ik verkleumde op de halte.

Ik wist dat ik dus bij deze buschauffeur de gunfactor miste. Wat me stoorde was vooral het feit dat hij zei: "Vroeger kon het nog wel."  Wat moest ik hiervan denken? Doelde hij op “vroeger toen er nog geen rasta’s of andere allochtonen naar Wilnis met de nachtbus gingen” en gunde hij mij het niet om eerder dan gepland in een warme bus te vertoeven? Of hield hij zich gewoon strict aan de regels, en speel ik nu een overdreven slachtofferrol? Ik zal het nooit te weten komen…

*    Ik weet niet of de term gunfactor al door andere mensen gebruikt wordt. Bij deze zou ik de term graag willen introduceren, als het niet eerder is gebruikt.

**        Zie “Wildplassen: Een dure grap.”