In de auto draai ik meestal een cd of sluit ik een mp3 aan, maar ik wil het nieuws altijd wel even horen. Het is alleen zo dat het nieuws niet overal op dezelfde tijd begint. Als het nieuws op Radio 1 net afgelopen is, dan begint het op 538 en daarna kun je het ook nog eens op Fun-X horen. Ik verwacht niet anders dan dat dezelfde onderwerpen de revue passeren, maar het belachelijke is dat ze niet eens de moeite nemen om zelf de persberichten – die zij ontvangen van het ANP¹ - te herschrijven in eigen woorden. Het is dat de stemmen anders zijn op de verschillende zenders, want anders zou je zeggen dat je telkens naar dezelfde zender luistert.

 

Een ander goed voorbeeld zijn de gratis kranten – Spits en Metro – die ’s ochtends uitgedeeld worden. Wanneer je de kranten naast elkaar legt, dan kun je zien dat ze allebei hetzelfde schrijven over de onderwerpen. Ze nemen tenminste nog wel de moeite om het een en ander te herschrijven, maar de inhoud is praktisch gelijk. In een iets andere volgorde en met (iets) andere bewoordingen worden de artikelen in twee verschillende dagbladen geplaatst. Metro is het snelst groeiende dagblad ter wereld en wordt in Nederland dagelijks gelezen door gemiddeld 1,7 miljoen mensen.² Daarmee neemt de invloed van Metro op de beeldvorming door de media toe.

 

Het idee van de verschillende onafhankelijke kranten die Nederland kent (NRC, Volkskrant, Telegraaf etc.) moet voor competitie zorgen op de markt om een objectieve verslaggeving te realiseren. In de Verenigde Staten wordt hiervoor de term fair and balanced³ vaak gebruikt. Dit moet de massa het idee geven dat zij een keuzemogelijkheid heeft zodat de mensen kunnen genieten van de persvrijheid⁴ die in de Grondwet gegarandeerd wordt.  

 

Stille censuur

 

De media in Nederland is lang zo vrij nog niet. Zij zijn onafhankelijk noch objectief. De verslaggeving van het nieuws is voor het grootste gedeelte afhankelijk van de vaste bronnen die veel journalisten en mediabedrijven – zoals het ANP en PCM – hebben in de politiek, bedrijfsleven en elke andere sector van het maatschappelijk veld. Deze vaste bronnen geven (inconsistente) informatie door aan de media, die dat vervolgens bijna letterlijk overnemen in de verslaggeving. Wat wij als massa te zien en te horen krijgen is vaak de precieze informatie waarvan de bronnen het goed vinden om te publiceren. Zij – de bronnen – schrijven als het ware mee aan hetgeen wij te horen krijgen, terwijl jij en ik weten dat het de taak van de media is te ontleden wat er aangeleverd wordt en door te zoeken naar de achterliggende belangen en inzichten. Dat zijn de zaken die de media hoort door te geven aan ons, want anders zijn ze overbodig. Op deze manier is de kern van informatie subjectief en dat vindt zijn uitwerking in halve (onjuiste) verslaggeving.

 

Goede voorbeelden zijn de oorlogen in Afghanistan en Irak. Omtrent de rol van Nederland worden geen vragen gesteld door de media. We horen wat de Nederlandse overheid onderneemt en verder niks, daar moeten we het mee doen. Als het een beetje meezit volgt er een korte statement of uitleg door een betrokkene. Als het niet meezit hoor je zelfs pas achteraf wat er is gebeurt, maar worden vooralsnog geen vragen beantwoord die ingaan op de achterliggende redenen voor het überhaupt aanwezig zijn of meehelpen aan de oorlog. Niemand heeft de regering gevraagd waarom (toenmalig) minister van Buitenlandse Zaken Ben Bot een contract voor de Koninklijke Shell heeft binnengehaald die afhankelijk is van een oliepijplijn die langs Uruzgan (bekende naam?) moet gaan lopen.⁵ Tegenwoordig zijn de aanslagen en bloedige gevechten in Afghanistan en Irak praktisch vergeten. Ik mag al blij zijn als ik daar iets over hoor bij het korte nieuws. Daarmee wordt de ernst van de situatie in de oorlogen de grond in gedrukt. Zolang de media ervoor kunnen zorgen dat de massa niet te veel aandacht besteed aan de negatieve aspecten van de oorlog, dan kan de overheid – die hier de grootste belangen heeft – volharden in het beleid dat ze voeren.

 

Deceptie

 

Om de levensstandaard hoog te houden in het Westen wordt oorlog gevoerd in het Midden-Oosten, Afrika en Latijns-Amerika. Of het nu gaat om olie, drugs, diamanten, metaal of andere grondstoffen die de Westerse economieën draaiende houden, de massa wordt er blind voor gehouden. De grootste consumenten van de oorlogen die vandaag de dag gevoerd worden zijn wij: het Westen. De auto waar je in rijdt, de ring die je om hebt en zelfs de belasting die je betaalt aan de overheid. Geld dat wordt gestopt in zowel de oorlog zelf als de uitkomst daarvan. Het overnemen/opkopen van de zaken die veroverd zijn om in het Westen op de markt te kunnen gooien (of duur verkopen aan degenen van wie het gestolen is). Vroeger ging dat in de vorm van kolonialisme, maar dat is niet meer ‘acceptabel’ volgens het zelfbeschikkingsrecht van landen zoals vastgesteld in het VN-Verdrag van 1966.⁶ Dus wordt het nu op een meer donkere manier gedaan, namelijk achter de schermen. We zien de oorlog en diens gevolgen op tv, maar de ware redenen voor de conflicten in Afghanistan, Irak, Palestina, Sierra-Leone, Sudan, Ethiopië, Colombia, Venezuela (om er een paar te noemen) zijn afgeschermd voor de massa. En wat doen de media? Niks. Ze lopen blind achter de bronnen aan, want als zij de bronnen niet tevreden houden dan zullen het wellicht geen bronnen meer zijn in de toekomst. Dat betekent dat de bronnen macht hebben: de macht om de massa in onwaarheden te doen geloven. De leugens – zoals de aanloop naar Iraqi Freedom – worden aangenomen als waarheid en met dat uitgangspunt worden de conclusies getrokken. Als men gelooft in een leugen, dan wordt de leugen waarheid in zijn gevolgen.⁷

 

De media is een onmisbaar orgaan in het leven van de mens in een politieke wereld. Een individu kan nooit op zichzelf overal achter komen en diepgang vinden in elk belang van bijvoorbeeld een oorlog. Er is een orgaan nodig met de capaciteit en expertise om de waarheid achter het nieuws (van de bronnen) boven water te halen. De zaken die besproken worden in het nieuws komen natuurlijk niet uit de losse duim – daar ga ik van uit – en zonder de media zou de mens een stuk minder geïnformeerd worden over de situatie in conflictgebieden. Het probleem is alleen dat de media van het nieuws kunnen maken wat ze willen. Zij kunnen de onderwerpen aankaarten die zij willen en vanuit invalshoeken die hen (en hun bronnen) goed uitkomen. Het is de primaire taak van de media om de waarheid achter het nieuws boven water te halen, maar daarin falen zij en kunnen de donkere oorlogen stilzwijgend voortduren.

 

Passiviteit van de massa

 

We krijgen niet de antwoorden waar we recht op hebben. De pers is niet zo vrij als we altijd gedacht hebben en de waarheid is vaak niet zo absoluut als zij je willen doen geloven. Er zijn veel inconsistente verhalen die in de media circuleren over verschillende onderwerpen zoals bijvoorbeeld de oorlog in Irak. Maar, het feit dat de media incomplete informatie verschaft is niet de enige reden dat de massa over het algemeen onwetend is over een aantal zaken die het fundament raken van de maatschappij. Het is aan het individu zelf om kennis te vergaren. Het is aan het individu zelf om door de regels heen te lezen en zelf vragen te stellen. De passiviteit van het individu moet vervangen worden door een actieve zoektocht naar de waarheid.

 

De grootste veiligheidsdienst (CIA) van de wereld wist niet dat er aanslagen gepleegd zouden worden in de Verenigde Staten, maar slechts enkele uren na de aanslagen wisten ze ineens alles over de terroristen. Het sterkste gebouw ter wereld (WTC) is door een vliegtuig met de grond gelijk gemaakt, maar een papiertje uit het vliegtuig heeft het overleefd en daar stonden de namen van Bin Laden en zijn compagnons op. Twee kleine voorbeelden van zaken die gebruikt zijn om tot de oorlog in Afghanistan over te gaan. Hier zijn geen vragen over gesteld door de media of de massa, terwijl het objectief gezien hele domme en onwaarschijnlijke uitingen zijn geweest. Het zijn wel zaken die een hele grote invloed hebben gehad op het verdere verloop van de situatie. Dit is geen pleidooi tegen het officiële verhaal van 11 september (dat komt een andere keer), maar wat ik wil zeggen is het volgende:

 

Lees. Zet je televisie uit en start het internet op of neem er een boek bij. Ga eens na of de dingen die je vertelt worden kloppen of niet. Neem niet zomaar aan wat je verteld wordt. Als op het NOS-journaal wordt vertelt dat je naar de hemel gaat als je van de brug af springt, dan doe je dat ook niet. Lees. Laat anderen niet voor je denken, maar denk voor jezelf.

 

Bronnen

 

1 ANP: Werkwijze

http://www.anp.nl/over_anp_werkwijze.html

2 Metro: Achtergrond

http://www.metronieuws.nl/index.php?actie=pagina&pid=10

3 Fred Barnes (Hills College): “Is the Mainstream Media Fair and Balanced?”

http://www.hillsdale.edu/imprimis/2006/08/

4 Grondwet voor het Koninkrijk der Nederlanden 2002: artikel 7, lid 1

http://www.minbzk.nl/contents/pages/7430/grondwet_NL_6-02.pdf

5 Het Echte Nieuws: “Wat Voor Motieven Schuilen er Achter de Nederlandse Missie in Uruzgan?”

http://www.hetechtenieuws.org/2006-10-07.htm

6 Amnesty International: VN-Verdragen (1966): BUPO, ECSOCU

http://www.amnesty.nl/encyclopedie_lemma/1690?PHPSESSID=b52c19d1f4228c577b01a309073e586f

7 Lawrence W. Hilliard (Clarion Voice): When Lies Become Truth

http://www.clarionvoice.com/tract2.html

 

Nu we het dan toch over de politie hebben, kunnen we direct doorgaan op de invloed van deze politie op de veiligheid in Amsterdam. Wanneer we praten over de politie, dan zijn er twee zaken waar we rekening mee moeten houden: de reden dat de politie bestaat – het fundament – en de manier waarop invulling gegeven wordt aan die fundamentele waarde.

 

De reden dat de politie bestaat is ter handhaving van de openbare orde en veiligheid.¹ We leven in een gemeenschap die volgens bepaalde afspraken leeft – samengevoegd in de Grondwet - en waar regels zijn moet ook toezicht gehouden worden. Dat komt (wat betreft de politie) neer op het volgende: de ministeries van Justitie en Binnenlandse Zaken maken beleid en die laatste voert het vervolgens uit.²

 

Willekeurigheid

 

Aldus, de voornaamste taak van de politie is het handhaven van de openbare orde, maar die ervaring heb ik niet. Ik ben in mijn tijd in Amsterdam enkele malen in conflict geweest met de politie, waarvan ik geen van de keren daarom gevraagd heb. Dat zou in principe geen probleem hoeven te zijn, als ze daadwerkelijk iets zouden doen aan de openbare orde. Maar ik zie het meer als verstoring van de openbare orde en het draagt zeker niet bij aan mijn gevoel van veiligheid.  

 

Omdat we in Nederland wonen en zo sterk gehecht zijn aan het concept van democratie, zou je zeggen dat wij gelijk behandelt horen te worden door de politie. Maar dat is vaak niet het geval. Vandaag de dag worden er door de politie nog steeds zaken afgedaan alsof het niks is wanneer zij daar zin in hebben. Aan de andere kant hebben ze nog steeds de mogelijkheid om een willekeurig persoon op straat aan te spreken en te registreren, denk bijvoorbeeld aan het preventief fouilleren.³

 

Die willekeurigheid is in vele opzichten te merken. Een goed voorbeeld is een paar dagen geleden (week 8, 2007). Ik stond op Rokin te praten met mijn vriendin. Mijn vriendin is Nederlands en praat alleen met haar mond. Wij mediterranen spreken voor een groot deel met ons lichaam. We hadden een kleine woordenwisseling en uit het niets staat er ineens een politieauto voor mijn neus om aan mijn vriendin te vragen of alles wel in orde is. “WAT ZEG JE? Verdwijn uit mijn zicht.” Wat als ze nee had gezegd, waren ze dan uit de auto gekomen om mij de les te lezen of mee te nemen? Preventief fouilleren? Had zomaar gekund. Als ik niet eens met mijn vriendin op straat kan staan praten zonder dat de politie komt kijken of ik mijzelf wel in toom houd, waar ligt dat dan aan? Ik heb niks gedaan. Maar toch willen ze mij aanspreken. Is het omdat ik een baard heb of een Nederlandse vriendin of gewoon om het feit dat ik een Marokkaan ben? Ik weet het niet, maar als ik het vergelijk met andere situaties waarbij de politie betrokken was, dan kan ik niet anders concluderen dan dat ik op grond van mijn afkomst oneerlijk behandeld werd in die situaties.

 

De ‘Beer’

 

Een paar weken geleden liep ik vanaf hartje Amstelveen via Buitenveldert naar de Pijp. Het was een mooie zonnige dag en in mijn high liep ik lekker met mijn zonnebril en muziek op, zonder ook maar enige aandacht te besteden aan de omgeving. Ter hoogte van de Boelelaan hoorde ik rare geluiden buiten mijn oordopjes. Terwijl ik over het kruispunt loop kijk ik naar links en zie ik een of andere idioot op een motor zijn mond bewegen. Dat samen met die rare geluiden. Ik dacht: wat wil die gast? Dus ik doe mijn oordopjes uit en ik hoor KANKERSAGBI, KANKERSAGBI, ROT OP NAAR JE EIGEN LAND! Ik wist niet wat ik hoorde, moest mij dit overkomen? Dus ik loop richting die gast met de vraag “wat is jou probleem dan?” en voor ik het weet draait die gast zijn motor en komt gewoon op me in rijden. Het is dat ik net achter de paal van het stoplicht kon stappen, want anders had ik onder zijn motor gelegen. Maar goed, die gozer stapt van zijn motor af (beer van 2 meter lang) en komt heel dreigend naar me toe lopen terwijl die zijn helm afdoet. Blijkt het gewoon een allochtoon van in de 40 te zijn die nauwelijks een woord Nederlands spreekt. Met een brak accent begon hij te manen dat wij kankermarokkanen dit land verneuken en dat we allemaal op moeten rotten. Dat hoef je tegen mij niet te zeggen en die gast gaf mij het idee dat hij een pak rammel nodig had, maar ik geef de eerste klap niet.

 

Dus nog wat woordenwisselingen en net voordat het escaleerde komt er ineens een auto met twee gasten erin over de stoep rijden en sluit mij in tussen die beer, zijn motor en hun auto. Ik kon geen kant op en ik had echt het idee dat die twee gasten bij hem hoorden, alsof ze mij achtervolgd hadden. Maar op het moment dat ze uitstapten bleken het agenten in burger. Dus ik bad direct tot God: dank je wel voor de redding. Alleen dat was het laatste wat dit voor zou gaan stellen. Die beer was nog steeds aan het schreeuwen (ik praatte de hele tijd al zacht) en die politieagenten die stonden er bij en keken er naar. Toen die beer in de gaten had dat het politie was liep hij naar zijn motor toe om weg te gaan. Wat doen die agenten? Ze komen eerst naar mij toe zodat ik verantwoording af kan leggen over hetgeen die beer heeft gedaan. “Wat hier aan de hand is? Je kunt beter aan die eikel daar vragen wat er is gebeurd.”

 

TBS???

 

Dus om de een of andere reden leek het vanuit hun perspectief alsof ik de dreigende factor was, terwijl ik geen 2 meter groot en breed ben en ook niet met een helm loop te zwaaien alsof ik elk moment op iemand in ga slaan. Toen gingen ze met zijn tweeën met die gast praten en na twee minuten stapte die gast op zijn motor en weg was hij. En dat maakte mij boos, want ik wil weten waar ik dit aan verdiend heb. Die politieagent vertelde toen heel nonchalant dat hij niet echt de reden kon achterhalen, maar dat die gast therapie ondergaat tegen zijn agressieve gedrag.

 

Ik moest mij gewoon met mijn eigen zaken bemoeien en hier niet al te zwaar aan tillen zei die agent. Maar daarna wilde hij wel nog al mijn gegevens noteren, zodat hij kan registreren wat er is gebeurd en hoe. Ben ik nou de enige die bij zichzelf afvraagt wat er aan de hand is? Politie, openbare veiligheid? Vraag ik iets raars aan die politieagent als ik een verklaring wil van die idioot? Is mijn denkwijze raar wanneer iemand onder therapie tegen agressief gedrag in aanraking komt met de politie terwijl hij zich heel agressief gedraagt, dat die persoon aangepakt wordt? Want zulke personen zijn pas gevaarlijk voor de samenleving. Sporadisch kunnen hier en daar gewoon ongelukken gebeuren, terwijl zo een persoon TBS nodig heeft. En de politie doet er niks aan, helemaal niks.

 

Ik kon mezelf wel opvreten de rest van de dag. Ik dacht echt bij mezelf, wat heb je aan de politie als zij zelf maar bepalen wanneer een situatie of een persoon een bedreiging is in plaats van naar de feiten te kijken. Toen die gast weg was gereden gaven die politieagenten ineens toe dat die persoon gevaarlijk kan zijn, maar ze vragen hem niet om zijn gegevens. Waarom ik wel? Omdat ik beleefd was tegen die agenten? Dat veranderde ook direct.

 

Wat nog het meest grappige eigenlijk is van deze hele dag kwam pas een paar weken later toen ik bij de wedstrijd Ajax – Utrecht was. Mooie 3-0 overwinning van Ajax, als ik het me goed herinner. Ik had mijn auto bij de Makro staan,  dus ik moest via station Duivendrecht lopen. Daar stonden ME bussen met ME’ers die zich aan het aankleden waren om eventueel wat klappen uit te delen. Dus ik loop langs een van die bussen en wie zie ik daar? Dezelfde agent die te bang was om in te grijpen op die mooie zonnige dag. Dat mietje dat voor de politie werkte zit dus blijkbaar ook bij de ME. Dat maakte me nog bozer dan het feit dat ze niet ingrepen die dag. Te lui om in te grijpen als je alleen bent, maar wanneer je dat ME uniform aan hebt wel mijn makkers in elkaar stampen.

 

Politie en allochtonen

 

Al met al, zo zie je dat in hele onschuldige situaties de ware aard van een politieagent naar voren komt. We hebben heel veel agenten in Nederland die met hart en ziel voor de openbare veiligheid gaan en dat is niet meer dan gewoon. Die verdienen zeker de nodige complimenten. Maar dan heb je dus groepen agenten die te bang zijn om in te grijpen in een situatie wanneer dat echt nodig is en agenten die er bij lopen alsof ze boven de wet staan. Je staat niet boven de wet en mij meenemen kun je ook vergeten, want ik doe niks dat niet mag. Maar je hoeft echt niet te denken dat je met je uniform op me af kan lopen om me preventief te fouilleren of om zeker te zijn dat ik in mijn gareel blijf. Ik doe wat ik wil en daar zul je niks aan kunnen veranderen.

 

De situaties die ik zojuist heb beschreven vallen in het niets in vergelijking met wat andere allochtonen over zich heen krijgen van de politie. Want er zijn veel allochtonen die wel een strafblad hebben en dus veel meer zijn overgeleverd aan de politie dan ik. Ik zou een grote bek kunnen hebben tegen de politie en er mee wegkomen. Hoeveel allochtonen kunnen niet hun bek open trekken tegen de politie als ze onterecht aangehouden worden? Veel, want als die smoel open gaat, dan grijpen ze naar de handboeien.

 

Waar het verhaal van vandaag op neer komt is het volgende: de politie lijkt in onze ogen heel consistent en rechtvaardig, maar dat komt doordat men (overheid/media/massa) alleen aandacht heeft voor politie als ze een allochtoon ‘terecht’ oppakken. De afkomst moet natuurlijk ook altijd vermeld worden, voor het geval er mensen zijn die twijfelen aan het slechte imago van allochtonen. Nooit hoor je dat allochtonen oneerlijk behandeld worden door de politie of dat de politie een fout heeft gemaakt met het aanwijzen van een dader of iets dergelijks. Nee, de massa krijgt alleen te horen wat de overheid en media willen dat de massa hoort. En daarbij hoort het bovenstaande verhaal niet en daarbij hoort ook niet de oneerlijke behandeling van allochtonen. Want stel je eens voor: het probleem ligt niet bij de allochtonen. Dat zou wel een hele rare gedachte zijn of niet? Voor mij niet in ieder geval. Ik heb het zelf meegemaakt en anderen maken het nog veel vaker en intenser mee. Het probleem is echt, het gebeurt op grote schaal en niemand doet er wat aan. Van gelijke behandeling is zeker geen sprake.

Bronnen

 

1 Nederlands Politie Museum: Oriënterende Uitgangspunten en Kernbegrippen

http://www.politiemuseum.nl/text.php?t_ID=39 

2 – Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties: Polite in Nederland (p. 9)

http://www.minbzk.nl

   - Politiewet 2007

http://www.justitie.net/documenten/Politiewet%25202007-0603131_tcm74-110483.pdf

3 Gemeente Amsterdam: Wet Preventief Fouilleren

http://www.amsterdam.nl/gemeente/volg_het_beleid/beleid/veiligheidsplan/preventief

Deel 1:   Targetcultuur

Afgelopen zomer was het ieder weekend een drukte van je welste in het Amsterdamse Bijlmer Park. Het Kwakoefestival trok op Zondag en Zaterdag voor 6 weken lang  talloze feestvierende mensen. Jong, oud, zwart, blank, Amsterdammers en niet-Amsterdammers maakten deel uit van een positief multicultureel gezelschap. Duizenden mensen stonden dicht op elkaar te dansen, eten, drinken en blowen en toch zag ik geen ruzies, problemen of ongelukken.  

Tegenwoordig is het met dit soort drukte nodig dat de politie aanwezig is. Terroristische dreigingen, zinloos geweld, rellen, diefstal en nog meer van dat soort ongein waar we tegenwoordig bang voor moeten zijn en van moeten worden (vooral op drukbezochte plekken in Nederland), de politie beschermt ons er gelukkig  tegen.  Maar wat gebeurt er wanneer de politie ons niet hoeft te beschermen tegen dat soort drama’s, omdat de sfeer gewoonweg perfect is?  De politie is dan wel aanwezig, alleen zullen ze werkeloos toe moeten kijken naar de feestvierende menigte en kunnen ze het volk niet dienen. Er gebeurt immers niets waar ze ons tegen kunnen beschermen. Vanaf dat moment richten ze zich dan tegen ons.

Want in het tegenwoordig prestatie gerichte Nederland, waar het openbaar bestuur vol zit met oorspronkelijke marketing technieken, heerst de TARGET CULTUUR. Afgeleid van het bekende: “Wij moeten onze targets halen.” Van bovenaf wordt aan de zogenaamde ‘streetlevel-bureaucrats’* opgelegd dat zij een bepaalde kwantiteit aan (bijvoorbeeld) procesverbalen moeten uitschrijven om de beleidsdoeleinden van de hogere te verwezenlijken.  Targets moesten naar mijn weten ook bij Kwakoe gehaald worden. Zoals ik al gemeld had, waren er geen conflicten waar de politie zich als bemiddelingspersoon kon opstellen. En heeft de politie ervoor gekozen om zich te richten tegen individuen die overtredingen begaan, maar daar geen andere mensen mee lastig vallen. (Wat voor soort overtredingen behoren hiertoe?) 

Ik zelf werd zo’n individu die door het systeem gepakt werd. Op de vierde zondag van het festival was ik aan het skanken en relaxen bij de reggaetent van Shashamane Sound.  Djogobier en “groene units” werden door mij genuttigd terwijl ik op de luide ritmische klanken mijn ding aan het doen  was. Zoals ik al zei was het druk, dus bij de mannen urinoirs was het ook dringen. Op dat moment dacht ik het volgende. “Ik ben in een bos. Ik kies een boom. En ik doe mijn behoefte.” Zo simpel is het. De beleefde jongen die ik ben, stond ik wel aan de buitenkant van het festival terrein, waar niemand last zou kunnen hebben van de urine die ik achter zou laten. Ik deed mijn ding. Toen ik me omdraaide en mijn gulp sloot, zag ik al hoe laat het was.  “Meneer u bent aan het wild plassen. U bent in overtreding”, of iets dergelijks zeiden de agenten in het alom bekende walgelijke politietaaltje.  Ik zag aan de afwezigheid van strepen op de uniformen, dat ze nog groentjes waren, en ik probeerde mijzelf er nog uit te praten. Het had weinig zin, ik werd niet gematst. VIJFENZEVENTIG euro kostte die kleine misstap mij. Een belachelijk bedrag, als je het mij vraagt. Later bedacht ik mij wat de consequenties voor de agenten hadden kunnen zijn, als ze mij niet die boete hadden uitgeschreven. Ze hadden een proces-verbaal minder en daardoor slechter gescoord in de ogen van hun hogere. Hetzelfde gevoel wat ik krijg wanneer ik een machtiging "binnen haal" op mijn werk, kreeg de agent die me kon straffen op een van de meest onbenullige sukkelige overtredingen in de geschiedenis van de mens. “Yes ik heb gescoord.”  In deze prestatie gerichte tijd, leidt dit naar mijn idee de politie naar een totaal vervreemd instituut.  De streetlevel bureaucrat* zou niet geprikkeld moeten worden met marketing trucs. Zo wordt de kwantiteit van het werk van de ambtenaar beoordeeld en niet de kwaliteit. 

Op dit soort momenten verval ik gewoon tot simpele kroegdiscussies en zeg ik dan maar: “Politie ga toch lekker boeven vangen!”.            

* Wetenschapper Michael Lipsky heeft de term streetlevelbureaucrat geintroduceerd. Het betekent zoiets als contactambtenaar. Die ambtenaar die direct met de burger te maken heeft; b.v. een wijkagent of een baliemedewerker van het gemeentehuis. 

Bronnen:

Over Targetcultuur:http://www.minocw.nl/toespraak/146 

Over Michael Lipsky en de street levelbureaucrat: http://nl.wikipedia.org/wiki/Michael_Lipsky