<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jIJPoVSAlzw&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jIJPoVSAlzw&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object>

Manu. Sommigen zullen het herkennen als het latijnse woord voor ‘hand’, hiphop liefhebbers zullen het vooral erkennen als de naam van een van de grootste hiphop beloften onder Nederlandse lyricisten. Gouda laat van zich horen. Samen met zijn broer Neo maakt hij al bijna een decenium muziek. De beide broers zijn dan ook bekender onder hun gezamelijke namen, Neo en Manu, in volgorde van leeftijd.

In 2003 wordt hun eerste album ‘Verwarring’ uitgebracht, met als gevolg een selecte schare hechte fans. De teksten en concepten van de broers zijn zonder meer bijzonder creatief en tonen een opvallende taalvaardigheid en woordenschat. Een jaar later releast het tweetal hun opvolger ‘Gouda spoort nie…’. Beide albums worden rond die tijd gretig gedownload, en als in 2005 hun derde album ‘Goudse Snippers’ de fans bereikt, is er sprake van een gedegen harde kern Neo en Manu fans. De twee hebben de reputatie geen blad voor de mond te nemen, ongeacht onderwerp of consequentie van hun mening. Tijdens een door velen tot legendarische show bestempeld optreden op het hiphop evenement DVD7 in 013 te Tilburg, wordt ritueel de Nederlandse vlag verbrand, ter illustratie van hun ongenoegen met de politieke leiding. Arrestaties bleven uit, maar de toon was gezet. Eind 2005 touren Manu en zijn broer mee met Blaxtar ’s Ozmoses tour, en doen onder andere Paradiso aan. Een nieuw tijdperk breekt hiermee aan.

Na zijn deelname aan het album Ozmoses begint Manu aan zijn solo debuut die ‘De Vloek Op De Overvloed’ gedoopt wordt. Een kleine twee jaar later is de plaat af, en wordt de eerste single uitgebracht, “Minister-President”. Manu presenteert ‘De Vloek Op De Overvloed’ tijdens DVD 14 in de Tilburgse zaal 013 op 16 Mei aanstaande.

<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jIJPoVSAlzw&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jIJPoVSAlzw&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object>

Gesubsidieerd Anarchisme

Van oktober tot februari liep ik stage bij een stichting. Het viel me toen op hoeveel werk er wordt gedaan voor en door stichtingen, voor en door organisaties. Het is werk waar je van kan leven, soms heel goed zelfs. Voor alles is in Nederland wel een subsidie te verzinnen. Voor de fanfare van de gemeente, de muziekschool in de buurt, het jongerencentrum, kunstprojecten, multiculti / sociale cohesie projecten monumenten en dergelijke, maar ook voor stichtingen, organisaties of bewegingen die zich bezig houden met maatschappelijke en politieke kritiek.

Maatschappelijke en politieke kritiek wat bedoel ik daar eigenlijk mee? Ik denk dat ik vooral focus op die bewegingen die artiesten en die gemeenschappen die de Nederlandse staat eigenlijk niet willen erkennen, willen bedienen, willen aanvaarden of bepaalde aspecten van de overheid niet respecteren. In Nederland, gek genoeg, kan je met een goed projectvoorstel voor deze doeleinden toch wel subsidies verkrijgen. Dat is het vreemde of verdraaide van ons systeem.  In het democratische en “laatstebeetjesvandeverzorgingstaat”achtige Nederland waarin we leven, stimuleert de overheid de burger actief te zijn voor het maatschappelijke en dus ook (zowel positieve als negatieve) kritiek op het maatschappelijke. Je bent dan immers maatschappelijk geëngageerd.  Ik geloof zelf dat er een limiet zit aan de overheidskritiek die men met overheidsgeld kan uitdragen.

Maar stel dat. Hypothetisch stellen we dat de overheid, kritiek (lees wel kritiek, geen aanslagen, kidnappings etc.) op haar systeem tot het uiterste duldt. Ik geloof dan dat dat voor de subsidieaanvrager wel gewetenskwesties moet opleveren. Hoe kan je geloven in het zogenaamde anarchisme wat je propageert door je maatschappelijke werk, muziek of kunst, als de bestandsdelen van je product gemaakt zijn met geld en/of middelen van datgene waar je kritiek op hebt?

Volgens de Rastafarian Livity, zeg maar filosofie of levensbeschouwing, is self-reliance a must. Stel dat de dollar valt, er geen geld meer uit de muur komt, de supermarkten gesloten worden en de rellen op straat uitbreken…bij wijze van, dan staat de rasta daarboven, want hij of zij verbouwt zijn of haar eigen voedsel.  Nou is dit een erg respectvolle doch hoge discipline die veel Rasta’s (waaronder ik) niet aan (kunnen) houden. Het koppelt je echter wel meer en meer los van het Babylonische systeem waar je als rasta op verschillende wijze tegen vecht. Je bent echt onafhankelijk. Reggaemuziek is natuurlijk een populaire (kunst)vorm van maatschappelijke en politieke kritiek. De ene artiest is wat meer conscious dan de ander, maar de boodschap van vrijheid, vrede en gerechtigheid komt regelmatig naar voren in de teksten van Rastafarian reggae artiesten.  Hier in Amsterdam is een onbekende diverse doch grote Rasta gemeenschap.  Degene die echte rasta reasonings (discussie bijeenkomsten) of feesten organiseren met alleen conscious muziek (dus geen agressieve liederen over wapens, sex, of homobashing) hebben vaak de mogelijkheid om hier subsidie voor aan te vragen.  Sommige kiezen er niet voor en sommige juist weer wel. De mogelijkheden om feesten beter te promoten en zo dus ook de Rasta boodschap verder te verspreiden worden verhoogd. De gedachtegang onder veel Rasta’s is dat Babylon genoeg gestolen heeft van “ons”, dus dat een simpele subsidie aanvragen totaal geen issue moet zijn. Met stelen van ons, wordt vaak genoeg gewezen naar de periode van slavernij, maar ook op de huidige tijd. Dit lijkt op dezelfde gedachtegang van Rasta’s die een uitkering nemen, omdat er 400 jaar slavernij is geweest. “Waarom zou ik werken, als ze ons 400 jaar uitgebuit en onderdrukt hebben?” Ik heb hier begrip voor, maar ik waardeer het niet. Ik geloof dat je als rasta je eigen boontjes moet kunnen doppen en niet je hand hoort op te houden bij Babylonische instanties. Wat voor waarde heeft het uitschreeuwen “Burn down Babylon” wanneer Babylon de speakers financierde waar je boodschap uitschalt.

Hiphop is een kunstuiting te vergelijken met reggae. Ontstaan als een vorm van rebellie en expressie tegen de uitzichtloosheid en onderdrukking van de Amerikaanse getto’s. Toch wanneer we kijken naar Nederlandse hiphop in 2008, zien we hoe Hiphop uitgemolken wordt. Natuurlijk heb je je Ali B’s en Brainpowers die volledig voor de showbusiness zijn gegaan en zich niet schamen voor hun commerciële succes. Er zijn echter ook artiesten die zich in een schijnheilig schemergebied bevinden. De afgelopen jaren is er in Nederland ook steeds meer politieke hiphop. Hiphoppers die hun frustraties en ongenoegen met de maatschappij, de Nederlandse en de internationale politiek uiten.  Nederlands Grootste Nachtmerrie was de naam van het album van de rapper Salah Edin uit Alphen aan de Rijn.  In zijn eerste single “Het land van..” vertelt  Salah Edin het verhaal van iemand die radicaliseert en langzaam verandert in een Guantanamo gevangene. De clip laat onder andere zien hoe een oude Hollandse vrouw een oudere moslim ziet bidden,  flipt en de politie probeert de vertellen dat de moslim een bommenriem heeft. Die blijkt dan later er niet te zijn, maar de man wordt wel opgepakt. Een aparte clip en nummer waar ik nog steeds niet echt  mijn mening over kan geven.  “Ik wil laten zien wat er leeft in de maatschappij. Dit is hoe ik erover denk.  Mensen leven in hun huiskamer en nemen voor lief wat ze via de televisie voorgeschoteld krijgen. “, zegt Salah Edin in een interview met Algemeen Dagblad.  Ik geef hem hier gelijk, het is slechts vrijheid van meningsuiting, vrij eenzijdig en zeer negatief over Nederland en haar maatschappij.  Zijn clip is echter gemaakt door productiebedrijf CCCP. Zij worden mede gefinancierd door het TAX videoclip fonds van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. (Hakkenberg en Bos 2007) Kortom indirect gebruikt Salah Edin geld van de overheid om de overheid en de bevolking af te kraken.

Rapper Appa uit Amsterdam Noord gaat nog een stapje verder. Hij schreeuwt het uit in zijn nummer Schijt aan de Overheid.  Toch werkt hij zo wat als ambtenaar voor de staat of in ieder geval de Gemeente Amsterdam! Een optreden voor de Jongerenraad in Bos en Lommer of workshops doen met gevangenen. Appa doet het allemaal! En wederom besteedt de overheid geld aan degene die haar dusdanig bekritiseert of eerder in dit geval  simpel en domweg beledigt.

Toch spannen krakers vaak echt de kroon. Krakersgemeenschappen presenteren zich regelmatig als anarchistisch en onafhankelijk. Iets wat de voorgaande door mij genoemden niet zo explicitiet doen.  Toch zijn er genoeg krakers die graag gebruik maken van overheidsgeld om hun gekraakte bezit te legaliseren en later te renoveren.  Een succesverhaal uit 2003 laat zien hoe dat ging in Nijmegen. In Nijmegen is er de Grote Broek een krakerscollectief dat zich midden in een drukke winkelstraat heeft gevestigd. 18 jaar standvastig kraken heeft hun opgeleverd dat de gemeente het complex  heeft gekocht voor  1,2 miljoen euro aan belastinggeld van de originele eigenaar, en voor dezelfde prijs weer doorverkocht heeft aan een woningcorporatie. Deze woningcorporatie kreeg nog tussen de 160000 en 285000 euro om het complex te renoveren.  De Grote Broek, met haar 10 vaste inwoners, krijgt nog eens 40000 euro om de culturele broedplaats functie te versterken van het complex. Dat uit zich in een vegetarisch eetcafé en een kroeg zonder horecavergunning, die beide alleen in het weekend geopend zijn. (Elsevier 2003) Is dit niet schandalig? De woningcorporatie krijgt geld om een pand voor zo’n twee ton te renoveren en betaalt er meer dan een miljoen voor. Ontzettend hoge bedragen als het maar uiteindelijk tien mensen betrekt. Voor hetzelfde geld hadden er misschien zo tien sociale huurwoningen gebouwd kunnen worden, voor respectievelijk tien hypothetische families met een beperkt inkomen. Staan die krakers daar dan ook bij stil?

Na dit alles lijkt het natuurlijk alsof ik alleen maar gal kan spuwen over mijn mede broeders en zusters in de zelfde strijd. Wij zien allemaal maar al te graag oplossingen voor de problemen, de ongelijkheid  en de onderdrukking in de huidige maatschappij. En ook laten we dat allemaal maar al te graag weten aan de buitenwereld, de bevolking maar ook aan Babylon.  Misschien wil ik daar later ook nog geld mee verdienen, en ben ik daarom misschien ook jaloers op die mensen die heel knap subsidies hebben weten te pakken. Daarom wil ik ook de mensen die ik besproken heb niet daadwerkelijk aanvallen. Ik wil alleen waarschuwen voor de hypocrisie en daar bewustzijn over oproepen. Het symbolische middel: geld waar jij je conscious activiteiten mee weet te financieren, heeft misschien al een lange weg afgelegd.  Van de belastingbetaler zoals jij naar de mannen in strakke pakken met speciale dinsdag koffertjes,   naar de vage kunst en cultuur fondsen,  terug bij jou.  En met datzelfde geld klaag je direct over bijstandsmoeders en hoe zij met niets proberen rond te komen.  En daar ligt de fout. Veel mensen weten niet hoe ze dit soort belasting meevallers en subsidie traktaties kunnen pakken. De Overheid gaat je daar geen les in geven, maar het is voor iedereen uit te vinden.  Had dat koffertje wat in jouw videoclip of jouw culturele activiteit verwerkt is, niet beter naar die bijstandsmoeder kunnen gaan?  Aangezien wij allen toch naar vrijheid en onafhankelijkheid streven?

Hakkenberg en Bos (2007) “Commotie over radicale clip” Algemeen Dagblad 7 april 2007, URL: http://www.ad.nl/binnenland/article1252671.ece

Elsevier (2003) “De Krakersbeweging” (Augustus 2003), URL: http://www.pimfortuyn.com/asp/default.asp?var=0&id=1493&t=show&zoek1=krakers

Balkenende IV is een feit. Een nieuwe stap op weg naar totalitaire controle over het land. De grootste leugen die wij geleerd krijgen en in geloven is dat wij een verschil kunnen maken door diegenen te verkiezen die het beste met ons voor hebben. Als zij het beste met ons voor zouden hebben, dan zouden we wel vaker dan om de vier jaar gevraagd worden om onze mening. Maar dat is niet zo, want zij hebben niet het beste met ons voor. Ik heb voorheen in mijn artikelen geageerd niet in wij-zij termen te praten, maar als het gaat over de relatie tussen de staat en de maatschappij dan moet dat. De staat is geen natuurlijk product van de maatschappij en is ook geen logisch eindresultaat, met betrekking tot sociale maatschappijen. Elke staat en nationaliteit is bevochten met bloed en geld en is geenszins een sociaal contract geweest tussen de mensen, wat gesuggereerd wordt door filosofen met autoriteit, waaronder Rousseau. Als een Staat zou berusten op een sociaal contract of intersubjectieve afspraken, dan zou ieder individu de keuze hebben zich wel of niet te verbinden met de Staat en daarbij volgend de maatschappij. Want zonder acceptatie van de Staat, zal het individu niet in de maatschappij kunnen functioneren. Niet omdat de mensen uit de maatschappij dat dan niet willen, maar omdat de Staat dat niet wilt. Omdat zij vindt dat degene die haar wetten en regels (die zij bedacht heeft, niet de mensen van het volk – en door de massa niet gekend wordt) niet accepteert een gevaar is voor de samenleving. Dit alles terwijl zij zelf het werkelijke gevaar is voor die maatschappij. Zij is geen deel van de maatschappij, zij probeert daar boven te staan. De maatschappij dient de staat. Van belastinggeld, tot accijns op de benzines, tot de machtsverdeling binnen die overheid, tot de ordehandhaving op straat. Zonder problemen is er geen staat nodig, dus het is te stom voor woorden om te denken dat de staat de problemen op zal lossen. Zij zouden hun macht kwijt raken en dat staan zij niet toe. De mensen die erin geboren worden zijn slecht instrumenten voor de lopende band. De machine die in sommige kringen met de naam de ´onzichtbare hand’ door het leven gaat en in anderen als Babylon. Daarbij is het volgende citaat maar al te veelzeggend.

Laten we het van nabij bezien. Wat vertegenwoordigt hij (de Staat)? Het totaal der ontkenningen van de individuele vrijheid van al haar leden; of wel het totaal van de offers die al haar leden brengen door een deel van hun vrijheid af te staan ten bate van het algemeen welzijn. Wij hebben gezien dat ieders vrijheid volgens de individualistische theorie de beperking ofwel de natuurlijke ontkenning van de vrijheid van alle anderen is: welaan! Deze absolute beperking, deze ontkenning van ieders vrijheid uit naam van de vrijheid van allen of het gemeen recht – dat is de staat. Daar dus waar de staat begint, eindigt de individuele vrijheid en omgekeerd (Bakoenin, 1970: p. 46).

Dit citaat leert ons dat vrijheid ondeelbaar is. Op het moment dat je er een beetje van weg neemt, dan wordt je begrenst en ben je al niet meer vrij. Er zijn geen gradaties in vrijheid. Je bent vrij of je bent het niet. Je kan het niet voor de helft zijn. En als je instemt met de afname van je vrijheid, dan stem je stilzwijgend toe met slavernij. Zoals gezegd, geen enkel individu heeft de keuze gehad zich toe of af te keren van de wetten van de staat. Wij worden vanaf het moment dat we geboren worden als producten van de maatschappij geacht ons ondergeschikt te maken aan de wetten van de staat ten behoeve van ons allen. En wat nou als ik niet schik met de wetten van dit land? Als je je aan de regels houdt, dan is er niks aan de hand. Het feit dat je je “aan de regels moet houden” zegt al dat je wordt opgelegd op een bepaalde manier te gedragen. Een manier die buiten jou om bedacht is en jou dus begrenst in het uitvoeren van jou wil. Als jij tekenen vertoont die niet met de algemene lijn (die de overheid voor ons bedacht heeft) stroken, wordt je uit die maatschappij gehaald, tenzij je alsnog de bedachte lijn aanneemt en accepteert.

Zo begint het productieproces al in de kleuterklas en houdt aan tot zij in ieder geval de middelbare school verlaten. Het onderwijssysteem leert ons aan te nemen wat ons gezegd wordt, geeft autoriteit aan mensen die mijn belang (en daarmee die van 15 miljoen anderen ook) niet wil kennen en zich daar helemaal niet naar gedraagt en maakt ons blind voor de historische ontwikkelingen die de problemen van vandaag veroorzaakt hebben. Wij worden gemaakt tot slaven van de economie (lees: het kapitalisme) en daarmee de staat. Wat wij doen in het leven is niet omdat wij daar voor kiezen, dat doen wij omdat het moet. Er moet brood op de tafel, huur moet betaald worden en vaste lasten worden alleen maar hoger. Wij hebben enigszins de ruimte om te kiezen in welke sector wij actief willen zijn (wij zijn onze eigen slavenhandelaren), maar gewerkt zal er worden en betaald zal de belasting zijn. Wij zullen altijd gedwongen worden om te functioneren binnen de maatschappij waar wij niet voor gekozen hebben met de regels die al voor ons bestonden en na ons zullen bestaan. Deze structuur heeft de mensen door de eeuwen heen steeds blinder gemaakt voor de paradox van de staat: de staat die bestaat door problemen en juist die problemen ‘oplost’. Dat is onmogelijk. Want dan zou de staat constant bezig zijn met het afbrokkelen van zijn eigen macht en status. Zelfmoord van een staat is nooit bewust, alleen door domme leiders die geen staat kunnen runnen. Maar uit handen geven? Nee, dat zal een staat nooit uit zichzelf doen. Hoe blinder men wordt hoe moeilijker het is om uit te leggen dat de staat je geen vrijheid kan geven, dat niemand dat kan. Vrijheid kan alleen genomen worden. Dat wil zeggen dat vrijheid is wat het is en dat niemand het kan vormen voor je. Vrijheid is een begrip dat dus niet eens ter discussie moet staan en dat maakt de positie van de staat lastig. De staat kan haar burgers geen vrijheid geven, dus creëert zij de illusie dat zij haar burgers vrijheid garandeert, door ieders vrijheid weg te nemen.

Dat kleine deel dat u er van wegneemt is juist het wezen van mijn vrijheid, het is het geheel. Door een natuurlijke, noodzakelijke en onweerstaanbare drang concentreert mijn gehele vrijheid zich juist in dat deel, hoe klein ook, dat u ervan wegneemt (Bakoenin, 1970: p. 47).

Citaten

Manifesten, L.J.C. Boucher, den Haag: 1970.